تندیس

2010-12-16T00:01:00.001+03:30

پوووووووووووووووووووووفففففف
چه گرد و خاکی گرفته است اینجا!
باید بیایم یه گردگیری حسابی بکنم.

2010-02-03T18:26:00.000+03:30

- عکس‌های زلزله هائیتی را نگاه می‌کردم. دیدم چقدر باشعورند که بدون تحریک احساسات دیگران و گدایی کردن کمک، اخبار را پخش می‌کنند. در بعضی عکس‌ها که صحنه‌های دلخراش وجود دارد، قبل از باز کردن عکس از بیینده سوال می‌شود که عکس بعدی ممکن است اثر بدی روی شما داشته باشد، باز شود یا عکس بعدتر به نمایش در بیاید؟ آنوقت سیمای ما می‌آید بدترین صحنه‌های غزه را پخش می‌کند و اشک مردم را در می‌آورد و حال خیلی‌ها را جلوی تلویزیون بد می‌کند و از احساسات نوع‌دوستانه سواستفاده کرده و کمک مالی به آن‌ها را توجیه می‌کند. به قول آن وبلاگ دوست و همسایه‌: مملکته داریم؟

2009-10-23T17:56:00.000+03:30

آدم یک مدت طولانی‌ خفه خون بگیرد بهتر از این نمی‌شود که نوشتن یادش برود.

وقتی‌ بنشینی مدت طولانی‌ دورو برت را تماشا کنی‌، مخصوصاً که این دورو بر پر باشد از آتش و خون و گریه و‌ نفرت، دیگر چیزی نمی ماند که دستمایه نوشتنت باشد.

اما زندگی در جریان است، چه بخواهی، چه نخواهی.

2009-05-01T18:07:00.004+04:30

I think I should stop for a while sometimes
and look around instead of writting.

2009-04-15T11:10:00.001+04:30

به پهلو روی تخت دراز کشیده‌ام. دورم را وسایل پر کرده‌اند. روی کاغذی که حساب کتاب‌های این ماه را نوشته‌ام، خریدها و قسط‌ها و پرداختی‌ها را جدا کرده‌ام. بعد از کنار گذاشتن درس، به این بهانه که همیشه وقت برای درس خواندن هست رفته‌ام سراغ کار. برای کار جدیدی که می‌خواهیم در شرکت شروع کنیم، باید برنامه‌ریزی کنم. باید هر چیزی که به ذهنم می‌رسد بنویسم تا بتوانیم از تمامی زوایا طرح را بررسی کنیم. نگاهی می‌اندازم به‌شان. به آشغال ته سیبی که روی یکی از cdها افتاده است. پلک‌هایم سنگین می‌شوند. حس جمع کردن وسایل را ندارم. از اینکه موعد این خانه به سر رسیده و باید دوباره نقل مکان کنم، خیلی خوشحالم. هنوز یک ماه مانده به جابه‌جایی، چند تا کارتن خالی آورده‌ام و وسایل خرده‌ریزه دم‌دست را جمع کرده‌ام. انگار با این کار حس رفتن از این خانه‌ای را که دوستش ندارم بیشتر احساس می‌کنم. انگار هر روز وقتی که می‌آیم توی خانه یادم بیاندازد که خوشحال باش مدت زیادی دیگر اینجا نیستی! آرام در حالیکه مواظبم به هیچکدام از وسایل نخورم از این پهلو به آن پهلو می‌شوم، انگار کسی کنارم دراز کشیده باشد خودم را جمع می کنم یک گوشه تخت. صورتم رو به دیوار سفید خیره می‌ماند.

2009-04-11T09:52:00.001+04:30

سرشب، خواب بودم که زنگ زد. آدم که تنهاست دیگر ساعات خواب و خوراک و بیداری‌اش برنامه ندارد. صدایش را نشناختم. چند بار گفت نرگس... یاد نرگس یکی از همکارانم افتادم ولی احتمال زنگ زدن او در کسری از ثانیه منتفی شد. وقتی گفت: نرگس مدرسه تیزهوشان! وای بلندی از سر شوق یا تعجب یا از سر بیچارگی(به احتمال زیاد!) کشیدم و خودم را رها کردم روی تخت. فهمید. معذرت خواست از اینکه از خواب بیدارم کرده است و گفت بعدا تماس می‌گیرد. گفت که شماره تلفنم را از الهام گرفته است. به گفته خودش داشت با الهام صحبت می کرد و یاد قدیم‌ها می‌کردند که حرف من شد. با خودم تکرار کردم الهام! درازکش روی تخت در ذهنم آخرین باری را که الهام را دیده بودم تصور ‌کردم. خانه مطهری‌مان بودیم؟ آن موقع هنوز شوهر نکرده بود.... نه! بعد از آن باز هم دیدمش. شب عروسی‌اش! شب عروسی‌اش آخرین باری بود که دیدمش. فکر کنم ۴ سالی می‌گذشت از آن موقع. نرگس می‌گفت آنقدر درگیر زندگی شده‌ایم همه‌مان که اصلا دوران خوش مدرسه یادمان رفته است. دیگر حتی اسم بچه‌های آن دوران هم به زور یادمان می‌آید. یاد آن دوران افتادم. وقتی برای نرگس سال آخر دبیرستان خواستگار آمده بود و همه‌مان با یک حجب و حیا و شیطنت دخترانه ریز می‌خندیدیم. الهام می‌گفت مسخره بازی در نیاورید. چون هیکلش بزرگ است زود برایش خواستگار آمده. رویم نشد بپرسم ازش، ولی فکر می‌کنم الان برای خودش خانم دکتری شده است.
آماده کردم خودم را برای جواب دادن به سوال‌های اغلب خاله‌زنکی که نمی‌دانستم باز دروغ به هم ببافم برای فرار از توضیح یا .... تصور کردم آخرهمه تماس‌ها یک قرار خواهد بود برای تازه کردن دیداری که شاید ۱۰ سالی از آخرین‌اش می‌گذشت. همه خوشحال و شاد، شاید می‌رفتیم خانه نرگس. الهام را می‌توانستم تصور کنم با آن موهای همیشه ژولیده و تند تند حرف زدنش، ولی نرگس را اصلا. شاید بهتر بگویم از قیافه‌اش هیچ چیز در یادم نمانده است. مانده بودم حلقه بیاندازم دستم یا بعد از یک ساعتی که از شوق دیدار دوباره‌مان گذشت همه چیز را بگویم: "من در فکر یک ازدواج تازه‌ام و تو هنوز از جدایی من خبر نداری..." الهام شوکه خواهد شد و نرگس تا آخر همان روز قیافه غمگین به خودش خواهد گرفت. با این کار شادی این گردهمایی را به هم خواهم ریخت.

2009-04-08T10:30:00.001+04:30

شبح افلیای من ماه‌هاست که از زندگی‌ام رخت بربسته است.
.
.
.

چمدان به دست داشتم از کنارش رد می‌شدم که دستم را گرفت. زل زد به چشم‌هایم. با تندی دستم را بیرون کشیدم و گفتم: تمام شد. فکر کنم همان روز بود که رفت. شاید فردایش، شاید هم پس فردایش. نمی‌دانم. فقط می‌دانم جایش اینجا در تنهایی‌های من خیلی خالیست

2009-03-21T15:33:00.002+03:30

هفت سین عید ما(سال گاو)سال نو هم مبارک دیگر

2009-03-07T16:07:00.002+03:30

هفت هفته با روزنامه‌نگاران ايراني
به همراه شماره جدید: ما مردها، ما زنها

2009-03-01T10:47:00.001+03:30

شماره جدید روزنامه نگاران ایرانی: عشق

2009-02-02T10:21:00.000+03:30

روزنامه یک صفحه‌ای (Iranian journalist)
شماره سوم این روزنامه با موضوع "مهمانی ایرانی" منتشر شد. در این شماره که در وبلاگ رضای آبچینوسی منتشر شده و لینک‌اش را هم همین بغل وبلاگ من می توانید پیدا کنید، «رودابه برومند»، «همايون خيري»، «نسيم راستين»، «پارسا صائبي»، «مريم نبوي‌نژاد»، «نيكي‌ نيكروان» و «م.هستا» و خود «رضا گنجی» قلم زده‌اند.

2009-01-28T08:25:00.001+03:30

از کتاب "آمده بودم با دخترم چای بخورم"، نوشته شیوا ارسطویی، داستان "آمده بودم با دخترم چای بخورم" :
... من وقتی یک صحنه از آن فیلم را که آورده بود خانه دیدم، رفتم دستشویی و هی عق زدم. مهران گفت: "زکی! ما را باش! تو زیبایی‌شناسی نمی‌شناسی. اصلا نمی‌فهمی." من می‌فهمیدم و عق می‌زدم. تا فرداش هم که آمدم پیش تو هنوز داشتم عق می‌زدم... وقتی رسیدم پیش تو دویدم دستشویی و عق زدم. گفتی:" به این زودی حامله شدی؟" از دستشویی داد زدم:" بساط چایت را بچین پروانه جان!"... چای را ریختی و حرف زدم و عین بچه ننه‌ها هی زر زدم. پرسیدم چرا مهران آن فیلم را نشانم داد؟ که بگوید: "ما مردها همه مثل همیم؟" یک چای برای خودت ریختی و آرام گفتی:" نه، فیلم را نشانت داد که بگوید همه شما مثل همید."
دویدم دستشویی و دوباره شروع کردم به عق زدن. مهران برای خودش ودکا می‌ریخت و می‌گفت:" بدبخت! می‌خواستم چشم و گوش‌ات را باز کنم. تو فرهنگ رختخواب نمی‌دانی!"
می‌گفتی:" فرهنگ یعنی صاب‌مرده نره خرهای غریبه رو بیاوری خانه و نشان زنت بدهی؟"
به گمانم بلاخره سر از زیبایی‌شناسی در آوردم پروانه. هِن و هِن یک مشت سگ نر و ماده خوشگل را می‌گویند. تاپ و توپ قلب‌های ما زیبایی نداشت.

2009-01-26T10:57:00.001+03:30

من عاشق بوده‌ام. من عاشق بوده‌ام و دوست داشته‌ام. من عاشق بوده‌ام و بهترین عشق جهان را تجربه کرده‌ام. مهم نیست معشوق‌ام چه حسی داشته و چه کار کرده و وقتی مرا با عشق می‌بوسیده به چه کسی فکر می‌کرده. من عاشق بوده‌ام و عشق در قلبم چنان ریشه دوانده بود و چنان لذت می‌بخشید که فخر می‌فروشم به آنانی که عشقی نداشته‌اند در زندگی‌شان.
از تو ممنونم به خاطر این گرمی، به خاطر این حس عظیم، به خاطر این شور، این درد لذت‌بخش، این غم زیبا. همیشه تو را جایی، در اعماق وجودم، نگاه خواهم داشت، چرا که وجود تو باعث آفرینش چنین عشقی شد.

“تقدیم به دوستی که عاشق شد و به خاطر این عشق نذر کرد و گریست.”

2009-01-10T15:57:00.000+03:30

یک دستم را زده‌ام زیر چانه‌ام. با دست دیگر موس کامپیوتر را گرفته‌ام و روی صفحه خالی‌اش مربع می‌کشم و در حالی‌که دکمه سمت چپ‌اش را با انگشت نگه داشته‌ام مربع را می رقصانم روی صفحه. کریسمس تمام شده اما من همچنان عکسی از یک درخت کاج زیبا و تزئینات‌اش گذاشته‌ام پشت دسکتاپ‌ام. دلم نمی‌آید برش دارم. لامپ‌های طلایی بزرگش مرا یاد تولدهای بچه‌گی‌هایم می‌اندازد، وقتی مامان آنها را از پرده توری توی پذیرایی آویزان می‌کرد. وقتی آن نخ‌های رنگی پرپری را از این سر اتاق می‌کشید تا آن سر اتاق و من و خواهرم می‌پریدم تا دستمان بهشان برسد. بچه که بودم، دلتنگ که می‌شدم، می‌رفتم سراغ جعبه تولدمان. تمام کاغذهای رنگی را می‌کشیدم بیرون. شره می‌کردند روی زمین، توپ‌های شیشه‌ای رنگی را با احتیاط برمی‌داشتم کف دستم نگه‌شان می‌داشتم. خودم را در آنها نگاه می‌کردم، با دماغ پهن و لب‌های کشیده شده. می‌چرخاندم‌شان جلوی نور. نخ‌های رنگی را می‌انداختم دور گردنم یا روی سرم تاج درست می‌کردم و جلوی آینه عشوه می‌آمدم برای خودم. صدای در خانه که می‌آمد سریع همه کاغذها و نخ‌ها و توپ‌های رنگی را می‌انداختم توی جعبه، قبل از اینکه مادر در را باز کند می‌گذاشتم‌شان توی کمد و می‌پریدم روی کتاب و دفترهایم. بچه که بودم بی‌حوصله که می‌شدم دوچرخه‌ام را برمی‌داشتم می‌رفتم در کوچه پس کوچه‌های محله‌مان دور می‌زدم. مادر اگر نبود تا پارک وسط میدان هم می‌رفتم و برمی‌گشتم. بچه که بودم، عصبانی که می‌شدم می‌رفتم در حیاط خانه‌مان توپ پلاستیکی‌ام را آنقدر با پا می‌کوبیدم به دیوار تا خسته می‌شدم و می‌رفتم سردرس و مشقم. آنقدر می‌دویدم، می‌چرخیدم، می‌کوبیدم، داد می‌زدم، می‌پریدم، دوچرخه سواری می‌کردم، طناب می‌زدم، ورق پاره می‌کردم تا تمام انرژی‌ام خالی شود و خسته شوم. حالا اما وقتی بی‌حوصله و دلتنگ می‌شوم با موس مربع می‌کشم روی صفحه خالی. آنقدر می‌رقصانمش تا خسته شوم. کیفم را بر می‌دارم و می‌روم خانه.

2008-12-27T18:07:00.003+03:30

افلیا باورت نمی‌شود. این مدت که نبودی هیچ اتفاقی نیافتاد. هیچ اتفاقی. تنها 2 مرغ عشق اضافه شدند به زندگی‌مان و وقتی پرکشیدند عشق‌مان را هم با خود بردند. از آواز آنها هم خسته شده بودم. من چقدر خسته می‌شوم. چقدر زود عادت می‌کنم. چقدر زود همه چیز برایم رنگ می‌بازد. افلیا وقتی تو نبودی هیچ اتفاقی نیافتاد. من همانم، غیر از دو سه تار مویی که سفید شدند و دو سه قطره اشکی که ریخته شد و آهنگ‌های کوچه بازاری که امروزه سخت دلبسته‌شان شده‌ام.

2008-12-14T10:03:00.000+03:30

دلم می‌خواست مرد بودم. یه مرد با دست‌های بزرگ و سینه پهن که یکی رو دوست داشت. یه دختر کوچولوی شیطون که گاهی حس می‌کنه پرفسوره و فکر می‌کنه غیر از خودش، هیچکس هیچ چیزی رو نمی‌فهمه. بعضی وقتا خودم رو می‌زدم به اون راه که بگم آره! حتی منم نمی‌فهمم و اون احساس غرور کنه. می‌ذاشتم هر چی دلش می‌خواد فلسفه ببافه واسم، وقتی با چشم‌های گرد، مثل احمقا نگاش می‌کنم. بزار فک کنه یه مرد احمق گنده رو زیر بال و پرش گرفته و دوستش داره. می‌ذاشتم هر چقدر دلش می‌خواد شیطونی کنه و بالا و پایین بپره، وقتی خسته شد بغلش می‌کردم، نازش می‌کردم، بهش می‌گفتم: آخه تو منو دیوونه می‌کنی با خنده‌هات. وقتی دلش می‌گرفت، وقتی نم اشک می‌شست تو چشاش، آروم دستش رو می‌کشیدم می‌آوردمش تو بغلم، زل می‌زدم بهش، موهاشو آروم می‌زدم کنار از رو صورتش و بهش می‌گفتم: من همیشه پیشتم. اصلا نگران هیچی نباش و اون بغض می‌کرد و خودشو گم می‌کرد تو بغل من.
دوس داشتم یه مرد گنده بودم که یه نفرو دوس داشت.

2008-10-14T19:20:00.000+03:30

سفرنامه به بلاد مازندران: از آلاشتنامه، تصحيح ميرزا رضا آبچينوسي چاپ بغداد

2008-10-10T12:32:00.000+03:30

قیافه استادمان تقریبا شبیه همان چیزی بود که تصورش را داشتم از یک استاد یوگا، مهربان، آرام، با لبخند. خنده‌ام گرفته بود وقتی برای اولین بار بعد از مدت‌ها نشستم سر کلاس. وقتی همه موقع مراقبه چشم‌هایشان را بسته بودند و من زیر چشمی آدم‌ها را می‌پاییدم. احساس خوبی داشتم. احساسی سرشار از رهاشدگی و آرامش. بعد از مدت‌ها وقتی شروع کردم به مدیتیشن، دیدم هنوز یک چیزهایی باقی مانده در ته وجودم. هنوز می‌تواند چیزهایی بطلبد و هنوز بیدار است. هفته‌ای یک بار در این دو ساعت در مکانی که انگار متعلق به دنیای دیگریست، کنده می‌شوم از هر چیزی که چسبیده‌ام به آن و پرواز می‌کنم.

2008-10-02T19:59:00.001+03:30

آهستگی میلان کوندرا را می‌خوانم. از جایی در اینترنت گرفتمش، دقیقاً نمی‌دانم از کدام سایت. یک جستجوی کوچک بفرمایید به نام ایشان و ترجمه دریا نیامی، پیدایش خواهید کرد. آرام و از سر حوصله می خوانمش. آینه تمام نمای اعمال انسانی و احساسات‌شان و واکنش‌های‌شان است. کنکاش‌هایی که گاه منجر به تفکر راجع به خود انسانی می‌شود و اینکه چگونه می‌توان رفتارهای خود و اطرافیان را توجیه کرد. نوشته‌های میلان کوندرا را دوست دارم. جاودانگی‌اش از جمله کتاب‌های مورد علاقه‌ام می‌باشد که به لطف دوستی که مدت‌ها پیش به امانت گرفت‌اش از داشتن‌اش محروم شدم. خواستم پیشنهادی برای خواندن داده باشم در این تعطیلات.

2008-09-23T23:03:00.001+03:30

وقتی رد می‌شوم از جلوی حلیمی کنار خیابان و دوباره دنده عقب می‌گیرم وسط آن شلوغی و با بوق و داد و بیداد ماشین‌های دیگر برمی‌گردم جلوی مغازه، پارک دوبل می‌کنم و می‌پرم بالای دیگ حلیم می‌ایستم با ولع، یعنی اینکه یا "در حد مرگ گرسنه هستم" یا "باز اعصاب نداری خانم پرنیان!" این را دو ظرف بزرگ آش و حلیم برای یک ضیافت تک نفره اثبات می‌کند. آش را ساعت ۸ دست‌نخورده با ظرف‌اش می‌دهم به سرایدار برای رشوه تا بتوانم کلید پشت‌بام را که فقط جمعه‌ها حق استفاده از آن را داریم، بگیرم. کولر را که دستکاری می‌کنم و دوری روی پشت بام می‌زنم و دوردستها را از شمال و جنوب و غرب و شرق دید می‌زنم، بر می‌گردم پایین، فکر می‌کنم کاش قبل از پس دادن کلید سریع می‌رفتم تا این کلیدسازی سر خیابان و یک کلید از رویش برای خودم می‌زدم. پشت بام جای خوبی است برای نشستن و فکر کردن و گاهی چای خوردن. به فکر رشوه بعدی هستم که بتوانم جای دنج و ساکتی برای خودم دست و پا کنم در هوای آزاد. حلیم را می‌خورم اما.

2008-09-19T23:11:00.000+04:30

خیلی شیک روز تولدم را به بهانه داشتن کار اداری و بانکی مرخصی گرفتم و تا لنگ ظهر خوابیدم. با چند دوست تلفنی صحبت کردم. خوب است بعضی وقت‌ها دلتنگ شدن برایت معنا پیدا کند، مخصوصا که احساس می‌کنم سیب‌زمینی پشندی در این زمنیه از من بااحساس‌تر است. پولی کنار گذاشته بودم که برای اولین تولد دهه چهارم هدیه‌ای برای خودم بخرم. می‌دانید که خانم‌ها هر چه سن‌شان بالاتر می‌رود کودک درون‌شان بیشتر احساس تنهایی و افسردگی می‌کند. باید بیشتر هوایش را داشت. حال هر چقدر هم کودک درون شیطان و سرحال و سرزنده باشد، باز هم این والد لجباز و مغرور من کارش را می‌کند. قرار گذاشتم با خودم از امروز، هر سال هدیه‌ای ویژه برای خودم بخرم. امسال اما به دلایل خاصی که به ما تحت مبارک هم بی‌ربط نیست ترجیح دادم در خانه به اموری همچون وبلاگ و کار خانه و کتاب و فیلم بگذرد تا یک حال اساسی هم به خودم داده باشم. حالا ببینم تا بعد چه می‌شود.
این پست با تمام احترامات خاص، تقدیم می‌شود به همه دوستان عزیزی که شکایت داشتند از افسردگی‌های مفرط و آه و ناله‌ی روز تولد و روزهای پیشین‌اش و روزهای قبل‌تر از آن و اراجیفی که در این زمینه در این وبلاگ منتشر می‌شود. حال عمومی خوب است، اگر اینجا هم از غصه‌هایم ننویسم که دق می‌کنم، نه؟

2008-09-09T23:57:00.000+04:30

پنجره

2008-09-08T23:38:00.000+04:30

می‌توانی باور کنی یا نه؟ مهم هم نیست. اتفاق می‌افتد، حالا تو چه باور کنی یا نکنی. باید بپذیری، مجبوری که بپذیری. چاره‌ی دیگری نداری. مثل یک موج فرود می‌آید روی سرت، همانند انبوهی از ثانیه‌ها و ساعت‌ها و روزها و هفته‌ها و سال‌ها. همان سال‌هایی که فکر می‌کردی خیلی دیر می‌آیند و تو تا آن موقع حتما یک غلطی کرده‌ای. همان سالهایی که فکر می کردی خیلی باید بگذرد تا بیاید، تصورش برایت مشکل بود. اما آمد، مثل یک موج خروشان دربرت گرفت و تو هیچ نفهمیدی تا زمانی که موهایت را در آینه با انگشت ورق زدی و ماندی از گذر زمانی که این سپیدی را نشانده بر فرق سرت. نفهمیدی تا وقتی که نشستی و فکر کردی که دیگر ۳۰ سالت هم تمام شده. به مادرت فکر کردی که در این سن ۳ بچه داشت و با کار بیرون از خانه و کار خانه و شوهر و بچه تازه به دنیا آمده و دو بچه دبستانی و دانشگاه چگونه شب‌اش را به صبح می‌رساند و روزش را به شب. تا همین چند ماه پیش هم فکر می‌کردی بلاخره یک کاری می‌کنی. آن سال‌ها آمدند، خیلی زود آمدند و تو هیچ غلطی نکردی. دهه چهارم همیشه برایت راز بود. سنگین بود و وحشت‌آور.
می‌ترسی. می‌دانم که می‌ترسی. نمی‌دانم اما سنگینی موج ثانیه‌هاست که لرزه به اندام‌ات می‌اندازد یا این سبکی تحمل‌ناپذیر هستی است که می‌خواهد نابودت کند. می‌ترسی. از تنهایی، از غریبی تمام لحظات زندگی، از غریبی آدم‌ها، از رفتارهایشان، از حرف زدنشان، از این که کدام دوست است و کدام نه، از اینکه پی‌درپی به دنبال آن نامفهوم بگردی و تمام ثانیه‌هایت را بگذاری بر سر چیزی که هیچ اطمینانی به آن نیست. همه سال‌ها مرده‌اند، همه‌شان مثل هم‌اند، اما شروع دهه چهارم، این دهه لعنتی، با غمی انباشته است که دیگر هیچوقت تکرار نخواهد شد و یک صدا، یک صدای ممتد که مدام در گوش‌ات زمزمه می‌کند: پرنیان! تمام شد.

2008-09-07T22:40:00.001+04:30

پرسیده بودی نقش‌ات چیست در این بازی؟ بازی است دیگر نه؟ زندگی‌مان غیر از بازی چه می‌تواند باشد؟
آن اوایل، حق بده به من که احساس کنم شکست خورده‌ام. حق بده که احساس کنم همه چیزم را باخته‌ام. ناشکری نکرده‌ام هیچوقت. برعکس همیشه خدا را شکر کرده‌ام که همه چیز در زندگی دارم. احساس بهتری دارم نسبت به گذشته. لااقل می‌توانم توانایی‌هایم را ببینم و ازشان استفاده کنم. با اینکه بعضی وقت‌ها خیلی احساس تنهایی می‌کنم (مثل همان احساسی که تو داری) اما آن وقت‌ها هم احساس تنهایی می‌کردم، شاید خیلی بیشتر. تقریبا همه اطرافیانم فکر می‌کنند هنوز در فکر او هستم. شاید! اما من نمی‌توانم عاشق یک آدم ضعیف‌النفس دهن‌بین بی‌اراده باشم. می‌توانم؟ نمی‌دانم شاید شبح آدمی که در خیال برای خودم ساخته‌ام مرا عاشق خودش کرده است. شاید شبح یک زندگی. شاید دچار طلسم یک عشق نافرجام شده‌ام. شاید اسیر دعای یک ساحر یا چشم زخم یک آدم حسود. از این آدم‌ها زیاد بود دوروبرما. می‌دانی؟ هر وقت فلانی با دخترش و دامادش می‌آمدند خانه ما و می‌رفتند یک اتفاقی می‌افتاد. یک اتفاقی از نوع دعوا یا جروبحث یا اخم. من هم دیگر باورم شده بود که این‌ها نگاه‌شان بد است یا چه می‌دانم چشم‌شان شوراست. بعد از رفتن‌شان اسپند دود می‌کردیم و همه جای خانه را دود اسپند می‌گرفت. روی مبل‌ها، حتی روی تخت خواب‌مان را. بعد از مدتی دیگر وظیفه من شد اسپند دود کردن. تشخیص آدم‌اش هم با خودم بود. آن اواخر دیگر برای همه اسپند دود می‌کردم اما انگار اشکال کار از جای دیگر بود. اسپند دیگر کارساز نبود. همان موقع بود که او رفت سراغ جمبل و جادو. البته من بعدها فهمیدم. وقتی داشتیم از خانه آن خانم وکیل برمی‌گشتیم. بعد از اینکه من امضای نهایی را کردم. اصلا نمی‌خواست من پایم را در دادگاه بگذارم. گفت: خودم وکیل می‌گیرم برایت که اصلا درگیر این چیزها نشوی. می‌دانست اگر پایم برسد به دادگاه و آن گریه و زاری‌ها و آن اوضاع قمر در عقرب دادگاه را ببینم، چقدر حالم بد می‌شود. خانم وکیل که مرا در حیاط خانه‌شان دید با آن لب‌های آویزان و قیافه بچه‌گانه، انگار که با پدرم آمده‌ام پیش مدیر مدرسه‌مان، تامل کرد. گفت نمی‌خواهید بیشتر فکر کنید؟ با نگاه مبهوت به برگه وکالت زل زده بودم و به این فکر می‌کردم که تمام چیزهایی که راجع به پله‌های دادگاه می‌گویند و اینکه اینقدر باید بالا و پایین‌شان کنی تا موهایت رنگ دندان‌هایت شود، همه‌اش در فیلم‌هاست. در دنیای واقعی همه چیز می‌تواند در عرض چند روز اتفاق بیافتد و تمام شود. با خودم می‌گفتم آنقدر این پله‌های دادگاه را می‌رویم بالا و می‌آییم پایین، شاید قدر هم را بدانیم. شاید دوباره عاشق شویم. اما پله‌ای در کار نبود.

2008-09-04T21:42:00.000+04:30

سر راه وقتی داشتیم از پیش وکیل برمی‌گشتیم گفت که پیش یک دعانویس رفته. کسی گفته بود، شاید دعایی، لعن و نفرینی در زندگی‌تان است. اگر یک ماه پیش این حرف را می‌زد تا ساعتی فقط می‌خندیدم. اما آن روز گریه کردم به بیچاره‌گی آدمی که دستش به هیچ جا بند نبود و به هر چیزی چنگ می‌زد تا راه حلی پیدا کند. حتی اگر آن راه حل پیدا شدن نفرینی باشد که شاید می‌شد با بوسه‌ای خنثی‌اش کرد. تنها با یک بوسه. دست و پایم می‌لرزد وقتی می‌گویم بوسه. دست و پایم از سادگی ماجرا و از عمق‌اش می‌لرزد. سه سال بعد از آن یک فالگیر گفت که در فالت دعا هست. دعا، شاید نفرینی باشد طلسم شده. اما در هیچکدام از ورق‌ها، فنجان‌ها و حتی کف دست‌ها از پله خبری نبود. هر چه بود راه بود و راه و راه.

2008-08-26T12:14:00.000+04:30

یک روستا در ارتفاعات مازندران

2008-08-25T09:11:00.000+04:30

این روزها انگار نوشتن‌ام لکنت گرفته است. حرف زدنم هم. ابراز احساساتم هم. خودم حوصله ندارم بایستم به گوش دادن توضیحات یک آدم لکنت دار در مورد زندگی‌اش. هیچکس حوصله ندارد. اصلا تمام زندگی‌ام دچار لکنت شده است. مثل بد کوک زدن درز یک شلوار که با اشاره‌ای دوباره پاره می‌شود. آدم‌ها فرق دارند، اما خیلی موقع‌ها احساسات‌شان شبیه به هم است. بعضی چیزها مدام تکرار می‌شوند. ماهیت‌شان تغییر ناپذیرند. مثل این نوشته فروغ که انگار از زبان من بیان شده است:
"... گاهي فكر مي‌كنم خواب ديده‌ام.. يك رويابيني كامل .. آن چه گذشت، شروعش، ادامه‌اش و تمام‌شدنش يك روياي كامل بود براي اينكه به حقيقت برسم. تازه علت دردي كه كشيدم را مي‌فهمم.. درد يك وسيله بود براي رسيدن به‌چيزهايي كه لايق دانستنش بودم. انگار بايد خواب مي‌ديدم. نوعي ديگر از زنده‌بودن را .. عاشق بودن واقعي را. من هيچ وقت در زندگي، هيچ‌وقت، به‌جز آن‌يك‌بار عاشق كسي نبودم. هيچ‌وقت در هيچ رابطه‌اي، خودآگاهم از بين نرفت.. هميشه مي‌دانستم و مي‌دانم چه مي‌كنم.. اما آن يك‌بار همه كسي كه در من روزها و ماه‌ها را مي‌گذراند يك روح بود.. يك جان خالص.. و من عين يك كالبد رويازده ناظر بودم ...و تمام دردي كه پس از آن كشيدم به‌خاطر بيدارشدن از رويا بود.. كسي دستم را گرفت و برد و گفت زندگي، عشق، دوست داشتن و دوست‌داشته شدن يعني اين .. بدان و به‌خاطر بسپار."
و من به یاد سپرده‌امش. آن چنان که گویی هنوز معشوق در بر است و عطر وجودش در مشام. به خاطر همین است که آنان که یکبار عاشق می‌شوند، یک عشق واقعی، دیگر به همین راحتی‌ها دم به تله عشق‌های دروغین نمی‌دهند. دیگر گول نمی‌خورند. مقایسه می‌کنند. سخت در رابطه‌ها می‌مانند. زود رها می‌کنند. به بهانه‌های مختلف، مثل ماهی می‌لغزند و فرار می‌کنند (اصطلاحی که یکی از دوستانم به من نسبت داد).

2008-08-14T12:02:00.002+04:30

ارتفاعات مازندران

2008-08-13T16:44:00.000+04:30

دیروز مدیرعامل‌مان با من صحبت کرد. گفت بیشتر هوای همکارم را داشته باشم. کمی اذیتم می‌کند این همکارم با حسادت‌هایش. گفت: تو که از شرکت می‌روی، کجا می‌روی؟ گفتم: خانه. گفت: بعله! می‌روی پیش پدر ومادرت، شب می‌گویید با هم، می‌خندید، غذا می‌خورید دور هم. صحبت می‌کنید. با دوستانت بیرون می‌روی. اما این دختر می‌رود در اتاقش که تنها زندگی می‌کند می‌نشیند. تا صبح فردا تنها می‌ماند. نه هم صحبتی، نه چیزی... به هر حال این چیزها تاثیر می‌گذارد روی اخلاق آدم. سرم را انداخته بودم پایین، با انگشت‌هایم بازی می‌کردم. گفتم: بعله تاثیر می‌گذارد.

2008-08-08T21:45:00.000+04:30

غروب در مه

2008-07-24T12:01:00.000+04:30

من همیشه فرار کرده‌ام. همیشه بین دودلی‌هایم بوده‌ام و فرار کرده‌ام. اگر نتوانستم، فرار کرده‌ام. اگر خسته شدم، فرار کرده‌ام. اگر با روحیاتم جور نبود، اگر برخورد به شخصیتم، اگر اذیت شدم، اگر کسل شدم، اگر افسرده شدم، اگر ناتوان بودم، همیشه فرار کرده‌ام. هیچکس نمی‌داند. هیچکس نمی‌فهمد از چه چیزهایی و از چه آدم‌هایی و از چه جاهایی... بعضی‌هاشان جرات می‌خواهد برای گذشتن و رفتن‌. بعضی‌ها بزدلی. می‌نشینم گاهی اوقات روی تختم. مخصوصا روی تختم، مخصوصا آخر شب و فکر می‌کنم به همه این فرار کردن‌ها، تا زود خسته شوم و خوابم ببرد. اینطور فرار می‌کنم از فکر کردن به فرارهای گذشته. اما بعضی وقت‌ها وقتی یک نفر با تلنگری کوچک می‌کوبد به "چینی نازک تنهایی من" صدایش، طنین صدایش، تمام تنهایی‌هایم را تکان می‌دهد. تا مدتی صدا می‌رود و برمی‌گردد. می‌خورد به درو دیوارها و برمی‌گردد. انگار که همه چیز را به لرزه انداخته باشد. امروز هم از آن روزهاست. حتما باید حرفی زده شود که بهم بربخورد. حتما کسی باید بگوید که بی‌عرضه‌ام تا خودم را جمع کنم. انگار حتما باید کسی به رویم بیاورد که تنبل و بی حالم، که دست و پا چلفتی‌ام، که دارم روزهایم را و خودم را هرز می‌دهم. انگار حتما باید بهم بگویند که انتظار بیشتری از من داشتند و فکر می‌کردند باهوش‌تر از اینها باشم تا به خودم بیایم. انگار حتما باید به شخصیت‌ام توهین شود تا پشت سر هم دلیل بیاورم که نه اینطور که شما فکر می‌کنید نیست و به این دلیل و آن دلیل من الان اینجا هستم و این مشکلات را دارم و ... اما ته‌ته‌اش خوب می‌دانم که چه کاره‌ام. که چه کارها می‌توانم بکنم و نمی‌کنم. خودم که خودم را خوب می‌شناسم.

2008-07-17T16:50:00.003+04:30

2008-07-10T08:47:00.000+04:30

ساعت‌ها لم می‌دهم روی مبل، کانال‌های ماهواره را بالا و پایین می‌کنم. پدر صاحاب تلفن را در می‌آورم. مثل خرس می‌خوابم. گاهی فیلمی می‌بینم برای سرگرمی. گاهی خریدی، گاهی سرگرمی جدیدی. وقتی خانم میم مقابل کتابخانه‌ام ایستاد و به آقای نون گفت من آدم‌ها را از روی کتاب‌هایی که می‌خوانند می‌شناسم، گفتم: باید مرا از روی کتاب‌هایی که نمی‌خوانم بشناسی... می‌دانم که می‌دانند چقدر بی‌حوصله‌ام این روزها. به خاطر پس زدن خیلی چیزها که مقل چنگک هر روز بیشتر و بیشتر چنگال‌های تیزشان در گوشتم فرو می‌روند و بی‌آنکه بدانم اسیرم می‌کنند در روزمرگی‌ها و بی‌حوصله‌گی‌ها و رخوت‌ها. به خاطر انرژی بیش از اندازه‌ای که صرف می‌کنم برایشان. زمان خیلی سریع می‌گذرد. دیگر ذهنم هم مثل آن سال‌ها کار نمی‌کند. انگار که کندذهن شده باشم. می‌ترسم آن چیزهایی که زمانی فکرشان را می‌کردم هیچوقت اتفاق نیافتد. اما نمی‌دانم چرا اینقدر پررنگ هستند در ذهنم. چرا اینقدر تکرار می‌شوند. اگر نمی‌خواهند بیایند، برای چه تمام رویاهایم را پر کرده‌اند؟ می‌ترسم. مدام فکر می‌کنم تمام وقتم را از دست داده‌ام. مثل بازیکن باخته‌ای که سوت پایان بازی را می‌شنود و مات و مبهوت وسط زمین بازی می‌ایستد.

2008-07-08T11:53:00.000+04:30

ما، من و همکارم، در یک اتاق 3*3 شاید هم 4*3 کار می‌کنیم. اتاق ما با پارتیشن از سالن جدا شده است. یک طرف اتاق به آزمایشگاه چسبیده که پنجره بزرگی دارد و با یک پرده لوردراپه نیمه باز پوشانده شده است. گاهی مسول آزمایشگاه از لای به لای پره‌های لوردراپه برایم دست تکان می‌دهد یا وقتی مشغول صحبت تلفنی هستم برایم شکلک درمی‌آورد. گاهی منشی تپل آزمایشگاه می‌آید از بالای پارتیشن سرک می‌کشد داخل اتاق. ما اسمش را گذاشته‌ایم خانم خورشیدی! خانم خورشیدی 22 سال بیشتر ندارد و پدرش در اداره غله کاره‌ایست و سفارش‌اش را اینجا کرده‌اند. می‌آید، می‌نشیند در اتاق یا از سفرهای خارج از کشورش با خانواده تعریف می‌کند و یا از دوست پسرش که می‌خواهد به زور با او ازدواج کند. یا به بهانه‌ای می‌آید در اتاق ما تا آمار پسرهای دوروبر را بگیرد. طرف دیگر اتاق، به اتاق مدیر فروش‌مان چسبیده، مثل طرف قبلی با شیشه و لوردراپه جدا شده است. مانیتور آقای مدیر فروش‌مان روبه روی پنجره است و هر وقت که می‌خواهد نشان دهد در حال کار کردن است، پرده را نیمه باز می‌کند تا همه کارکردن‌اش را ببینند و هر وقت می‌خواهد کارهای خارج از شرکت و شخصی انجام دهد، پرده را کیپ تا کیپ می‌کشد و در را هم می‌بندد. وقت‌هایی که با ما کار داد یکی از آویزهای پرده را کنار می‌زند و با انگشت می‌کوبد به شیشه و با هر کدام‌مان کار داشته باشد به سمتش اشاره می‌کند. گاهی اوقات خنده‌ام می گیرد از دستش و از اینکه می‌خواهد رئیس بازی در آورد. با اینکه از من کوچکتر است و دانش زبان و کامپیوترش از من کمتر است، ولی من همیشه سعی می‌کنم تنها نقش یک کارمند خوب را برایش بازی کنم. او هم می‌فهمد و هوایم را دارد. مخصوصا وقتی کل گزارش‌های فروش را با excel و powerpoint برایش درست کردم و دادم دستش تا برود در جلسه مدیران پز بخش فروش را بدهد، کلی ممنون‌ام شده است.

2008-07-04T07:32:00.002+04:30

2008-07-03T17:27:00.000+04:30

صبح که از اتوبان می‌گذشتم، چشمم به زمین سبز کنارش افتاد که تازه درستش کرده‌اند، با چند آلاچیق چوبی در آن. از دور خیلی زیبا به نظر می‌رسید. هر روز صبح که از کنارش می‌گذرم شیشه ماشین را می‌دهم پایین و هوای خنک و نم‌دار آن حوالی را نفس می‌کشم. دنبال جایی می‌گشتم برای پیاده روی. باید برنامه ریزی کنم برای قدم زدن روزانه. هر روز صبح این برنامه‌ریزی با قوت هر چه تمام و قول و قسم و .... ریخته می‌شود و شب‌ها به خانه که می‌رسم انگار با چسب می‌چسبانندم به مبل یا تخت یا حتی روی زمین. من با این داستان که هر جمعه قرار است بروم استخر، آخر هفته‌هایم را می‌گذرانم. با این فکر که آخر هفته‌ها اتفاق مهمی خواهد افتاد. با این برنامه که هر روز عصر پیاده‌روی خواهم کرد. برنامه‌ریزی همیشه هیجان‌انگیز است برای همه. می‌نشینی، روی کاغذ تمام کارهایی را که می‌خواهی انجام دهی، می‌نویسی. تمام کارهای لذت‌بخش دنیا را ردیف می‌کنی پشت هم. تمام کارهایی که دوست‌شان داری. اما هیچوقت وقت‌اش را نداری. وقت‌اش را هم داشته باشی دیگر حوصله‌اش را نداری. هرازگاهی از گوشه کنار خانه، یا وقتی کیفم را برای تمیز کردن خالی می‌کنم، از جیب‌های کوچکش، یا از لابه‌لای ورق‌های کتابی قدیمی، کاغذهای یادداشتی پیدا می‌کنم که کارهای هفته بعد یا ماه بعد و یا حتی سال بعد را در آن نوشته‌ام. کارهایی که هیچوقت انجام نشدند. اما من با خیال اینکه هر هفته قرار است کاری انجام دهم، روزهایم را می‌گذرانم.

2008-06-28T08:12:00.000+04:30

نمایشگاه‌ها را دوست دارم. شور و هیجان خاصی دارد برای خودش. در ارتباط مستقیم با مردم است. همه جور آدمی می‌بینی آنجا با همه جور طرز تفکر و گفتمان و رفتار وانتقاد و پیشنهاد و تعریف. هرازچند گاهی برنامه نمایشگاهی که فکس می‌شود برایمان، تا حد امکان سعی می‌کنم با کمترین بودجه بتوانم توافق شرکت در نمایشگاه را بگیرم. خودم هم به عنوان مدیرغرفه تمام وقت می‌ایستم آنجا. لازم باشد سمپل هم می‌کنم. لازم باشد فروشنده هم می‌شوم. صحبت هم می‌کنم. کنار خیابان هم که باشد می‌ایستم. مثل همان کاری که سال پیش در فرهنگسرای ارسباران کردیم ماه رمضان و چقدر خوب بود. کار روتین اداره‌ای خسته می‌کند روحم را. افسرده‌ام می کند. همیشه آرزو داشتم یک کتابفروشی داشته باشم برای خودم، کافی‌شاپ هم داشته باشم کنارش. فکر نمی‌کنم هیچوقت خسته شوم از این کار. برای کتابفروشی‌ام وبلاگی درست می‌کنم و راجع به همه اتفاقات روزانه یا کتاب‌های جدید یا آدم‌های مشهوری که می‌آیند آنجا می‌نویسم. کلی کتاب می‌خوانم. کلی آدم می‌بینم. آدم‌های کتاب‌خوان فرهنگی. نه یک مشت سوپرمارکتی دریانی و خانجانی یا راننده وانت.....

2008-06-25T22:34:00.000+04:30

از آن موقعی که دسته گل به آب داد و حواسش نبود حواس من جمع‌تر شده.
می‌گویم: میدونی که فعلا نمی‌خوام بچه دارشم.
می‌گوید: چرا؟ مگه بده؟
می‌گویم: بد نیست. ولی حالا نه!
از آن موقع هر روز دستانش را از پشت حلقه می‌کند دورم، روی شکمم را لمس می‌کند و می‌گوید: دانیال من چطوره؟
می‌گویم: دانیال؟ اگر دختر شد چی؟
می‌گوید: نه! پسر! فقط پسر! بچه سالم باشه، پسر باشه.
و من می‌خندم. رویم نمی‌شود بگویم من از اسم دانیال خوشم نمی‌آید. هیچوقت خوشم نیامده از این اسم. باز اگر می‌گفت نیما یا روزبه یا حتی بردیا شاید میشد یک کاری‌اش کرد. اما دانیال نه. رویم نشد بگویم من از پسربچه بدم می‌آید. از بازی‌های خشن پسرانه، از صدای کلفت‌شان وقت بلوغ و غرور مزخرف نوجوانی‌شان. رویم نشد بگویم من اصلا از بچه بدم می‌آید. از بچه‌داری. گفتم بگذار در حال و هوای خودش باشد. بگذار بچیند روی هم و بسازد. من که نیستم آن موقع.

2008-06-25T21:48:00.003+04:30

جنگل فندق لو، اردبیل، مملو از زیبایی

2008-06-21T00:57:00.001+04:30

قایق

2008-06-13T23:23:00.001+04:30

خواه خانه‌ام وسط اقیانوس باشد، خواه در میان کویر یا در میان کلان شهری دود آلود... وقتی آفتاب از میان پنجره و پرده می‌تابد و با وسایل خانه سایه روشن می‌سازد روی فرش، در یک ظهر گرم و ساکت خرداد ماه، احساس آرامش می‌کنم.

2008-06-10T21:41:00.005+04:30

صف مسافران در انتظار، جاده قزوین رشت، تعطیلات

2008-06-02T08:59:00.000+04:30

مثل یه بچه است. انگار قیافه‌اش از سه چهارسالگی همینطوری مونده و بزرگ نشده. ولی من به این کاراش کار ندارم. یکیه که با تمام بدبختیاش، اگه اشک ببینه تو چشات حاضره بره رو میز، ادای خر هم در بیاره، تا تو بخندی. مخصوصا اون روز که داشت می‌رفت بغلم کرد و گفت: "دیگه گریه نکنی‌ها. با اشکات دل منم کباب میشه." گفتم: "باشه." بغلش مثل بغل یه بچه بود. دلم می‌خواست می‌بوسیدمش. پسر وسطیه. خرج دو تا داداش رو هم می‌ده. با یه مادر سکته‌ای. پدرش تو تصادف مرده. خودش میگه بدترین خاطره عمرشه. خیلی کار می‌کنه. مهربونه، مثل گل نرگس. دلش مثل دل گگنجشک می‌مونه. کم می‌خوابه، کم می‌خوره، همش کار می‌کنه یا فکر می‌کنه. سیگار می‌کشه و زل می‌زنه به یه جای دور. سعی می‌کنه همه رو بخندونه. شکم بزرگش رو تکون میده و میگه تو عروسیت می‌خوام برم رو میز رقص شکم کنم، همه بمیرن از خنده. یه روز پرسید:" تو داداش نداری؟" گفتم: " نه." گفت: "پس من برگ چغندرم نشستم اینجا؟". وقتی حال نداره و خسته است، شونه‌هاش آویزونه و دمپایی‌هاش رو می‌کشه روی زمین و لخ لخ راه میره. میم میگه: " امیر حماله! همیشه هم حمال می‌مونه. هیچوقت پیشرفت نمی‌کنه. 2 ساله داره اینجا کار می‌کنه و به هیچ جا نرسیده."
نمی‌دونم شاید هم راست میگه.

2008-05-31T18:14:00.000+04:30

من هیچ تغییری نکرده‌ام. همان‌ام که بودم. حالا تو هی بگو بزرگ شده‌ام. بگو آرام شده‌ام. هی بگو پخته‌تر شده‌ام. باتجربه‌تر. شده‌ام، اما باز همان‌ام، با همان ادا و اصول 10 سال پیش، شاید هم 20 سال پیش، شاید هم همان ادا و اصول وقت دنیا آمدن. همان موقع که یک نگاه عاجزانه یعنی غذا، یک گریه کودکانه یعنی بغل، یک ته خنده کوچک یعنی خراب کاری، اولین کلمه یعنی تمام زندگی، مثل اولین دوستت دارم. با کمی هول و هراس.

2008-05-30T17:13:00.000+04:30

وقتی تمام اسباب و وسایل را آوردند گذاشتند وسط خانه و رفتند، از خستگی روی پایم نمی‌توانستم بایستم. نشستم روی مبل، وسط اتاق و سرم را تکیه دادم به نرمی پشتی‌اش. با تمام دردسرهایش، احساس خوب تغییر نمی‌گذاشت اشک‌هایم سرازیر شوند. مادر گفت: تا چشم به هم بزنی یکسال دیگر هم گذشته است.
مادر که رفت، مثل دختر کوچولوها نشستم پشت سرش گریه کردم.

2008-05-28T18:46:00.001+04:30

اسم کوچه‌مان (اسم کوچه خانه من و اهالی کوچه) اقاقیاست. قبلی پونه بود. قبل از آن حمید. البته ربطی به آن دوتای قبلی ندارد ولی خوب. انگار وقتی می‌گویم اقاقیا شعر می‌آید در ذهنم و کوچه باغی با درختان بلند و دیوارهای کوتاه کاه‌گلی و بوی نای چوب. اما اقاقیای ما، نه درخت بلند دارد، نه دیوار کاه‌گلی. دیوارهایش آنطور که بنگاهی می‌گفت از مرمر سیاه فلان جاست با خانه‌هایی با ورودی‌های شیک (اصطلاحی که او تکرار می‌کرد) من که اسم‌اش را گذاشته‌ام خانه‌های قوطی کبریتی قمر خانم. دسته کمی هم از حیاط قمر خانم ندارد. اما کوچه‌اش را وقتی می‌گویم: اقاقیا، انگار شعر می‌آید به ذهن‌ام و کوچه باغ.

2008-05-27T21:54:00.000+04:30

از بین cdهایی که روی میز مانده بود چهارفصل ویوالدی را پیدا کردم. بهترین‌اش همان چهارفصل بود که نه خاطره‌ای داشتم از آن و نه خیلی رمانتیک بود که اشکم را درآورد. در میان تلنباری از وسایل رها شده روی زمین و میز، قاشق‌های دسته‌بلند شربت‌خوری را گرفته بودم توی دستم و ایستاده بودم وسط اتاق و فکر می‌کردم اینها را بگذارم توی کارتن" شکستنی- آشپزخانه" یا "شکستنی- انبار" که شاید تا سال‌ها دیکر نبینم‌شان. فکر کردم مهمانی نمی‌آید پیش من که آنقدر رسمی باشد که مجبور باشم شربت هم‌نزده یخ‌دار با قاشق شربت‌خوری دسته‌بلند در سینی برایش بیاورم. امان از این تابستان، امان از این summer ویوالدی که ویولون‌اش میخکوبم می‌کند. آخرش هم نفهمیدم 12 تا قاشق دسته‌بلند شربت‌خوری رفت قاطی خاطره‌ها یا نه؟

2008-05-25T18:19:00.000+04:30

آقای "ص" تعجب می‌کرد از اینکه چقدر راحت روی مبل لم داده‌ام و از اسباب‌کشی روز بعد صحبت می‌کنم. بی‌اینکه آثاری از کارتن یا جمع کردن وسایل یا حتی ذره‌ای استرس در من وجود داشته باشد. آنقدر مساله برایم بزرگ و دردآور بود که اصلا نمی‌خواستم فکر کنم به دردسرهایش. اما انگار دیگر حرفه‌ای شده‌ام در آن. هر سال وقتی به هر دلیل مجبور به تعویض خانه می‌شوم، یک سری وسایل اضافه و به درد نخور را جدا می‌کنم از زندگی‌ام. امسال خیلی راحت‌تر اینکار را کردم. در ظاهر مهم و قابل استفاده‌اند، ولی انگار هیچوقت به کار منی که بیش از ۲ نفر مهمان ندارم، آنهم به ندرت، نمی‌خورند.

2008-05-22T11:54:00.000+04:30

خانه‌های 70 متری، خانه‌های 60 متری، خانه‌های 50 متری و حتی 40 متری. خانه‌های رهنی، خانه‌های اجاره‌ای، خانه‌های هم رهنی هم اجاره‌ای. خانه‌های بی‌پنجره، خانه‌های کوچک یک خوابه، کوچک دو خوابه، کوچک بدون خواب... خانه‌هایی که حکم دکان را دارند برای صاحبان‌شان. خانه‌هایی که حکم ماشین پژو را دارند برای صاحبان‌شان. صاحبانی که به مستاجرهایشان به چشم ماشین‌های پول‌ساز نگاه می‌کنند. یا دندان تیز کرده‌اند برای‌شان و گزینش می‌کنندشان. مستاجرهایی که انتخاب می‌شوند از سر و شکل‌شان، از روی لباس‌هایشان، از روی تعداد نفرات‌شان یا سن‌شان یا جنسیت‌شان. همه این‌ها را من دیده‌ام در این سه هفته.

2008-04-19T23:12:00.000+04:30

دیشب جایت خالی! اینجا باران بارید و چه باران قشنگی.
آنقدر که این باران خاطره گلسار رشت را برایم تداعی می‌کرد خاطره آن روز زیر باران در کرج، بستنی‌خوردن‌مان یادم نمی‌آمد. نه که یادم نیاید، اما رشت چیز دیگری بود. وقتی نشسته‌ام در این اتاق بی پنجره، بی هوا، بی صدای پرنده، بی درخت، با بوی روغن سوخته و حرف‌های تکراری نان‌های کپک‌زده و گرمای فر که آدم را یاد تنورهای قدیمی نانوایی‌ها می‌اندازد و یاد بوی نای درختان آنجا می‌افتم، یک چیزی در قلبم فشرده می‌شود. نفسم می‌گیرد یک لحظه. چه می‌گویم؟ کنده می‌شوم انگار و احساس می‌کنم چقدر فاصله است بین من اینجا و من آنجا. چقدر فاصله است. چقدر طولانی است. انگار که سال‌ها گذشته. انگار که خاطره‌ای محو بوده.
من چقدر سرشارم از خاطره! از یاد! از تو!
از ص پرسیدم می‌تواند مرا هیپنوتیزم و قسمتی از خاطراتم را پاک کند؟
ببخش. چاره‌ی دیگری ندارم. ببخش اگر روزی تو را پاک کردم. آنقدر بزرگی که تمام حجم زندگی‌ام را پر کرده‌ای. وقتی به آغوش کشیده می‌شوم، وقتی به آغوش می‌کشم، انگار فاصله است بین من و آن آغوش. تمام فاصله‌ها را تو پر کرده‌ای. وقتی می‌بوسم، وقتی بوسیده می‌شوم، فاصله‌ای است بین لب‌ها، وقتی می‌خوابم بین من و خواب. وقتی نگاه می‌کنم بین چشم‌هایم و تصویر. وقتی گریه می‌کنم، وقتی می‌خندم، وقتی زیر لب آواز می‌خوانم، بین من و صدا. وقتی حرص می‌خورم، وقتی غر می‌زنم به جان دیوار، وقتی می‌ترسم، بین من و فضا، همه را تو پر کرده‌ای. مملوم از تو و خودم را گم کرده‌ام.
مرا ببخش اگر روزی تو را پاک کردم و تمام این فضاها خالی شدند از تو.

2008-03-12T23:42:00.000+03:30

نمی‌دانستم هر روز چندم ماه است و چند روز گذشته است و چند روز مانده است. اصلا نمی‌خواستم بدانم. تقویم روی میز شرکت را گذاشته بودم روی 28 بهمن و دیگر بعد از آن ورق نزده بودم. گفتم خودش می‌آید و آرام می‌رود و کاری به کار من ندارد و من نمی‌فهمم. دردش کمتر است.
تا وقتی همکارم با شیطنت آمد بالای سرم و انگار که فهمیده باشد روزهایم را نگه داشته‌ام روی بهمن، گفت: امروز 22امه! یک هفته دقیقا مونده. چقدر زود گذشت. فکر کردم یک هفته! یعنی هفت روز و من به اندازه 100 روز کار دارم. به چند نفر باید تلفن کنم؟ چند نفر را باید ببینم؟ چه چیزهایی باید بخرم؟ چقدر تمیزکاری دارم؟ این عدس‌های لعنتی، حتی جوانه هم نزده‌اند، چه برسد به اینکه سبز شوند.
تقویم روی میز را گذاشتم روی 29 اسفند. بگذار فکر کنم تمام این یک هفته هم مثل هفته‌های پیش گذشته و من هیچ کاری نکرده‌ام.

2008-02-13T18:15:00.000+03:30

به یه فرشته فکر می کنم رو شونه راستم که در حال عبادته!

2008-02-09T21:45:00.000+03:30

نه! تنها هم که باشم حس خوب آشپزی، حس خوب لذت بردن دیگران از دست پخت رهایم نمی‌کند.
تنها هم که باشی لذت آفرینش با توهست. چون زنی!
تنها هم که باشی، بی‌حوصله هم شاید، اما نیاز به تعریف، نیاز به ستوده شدن حس زنانگی، دست از سرت برنمی‌دارد. شاید روزی مجبور شوی مثل من تمام توان آشپزی‌ایت را بگذاری در یک قابلمه قورمه سبزی و باز مثل گذشته حواس‌ات مدام روی گاز باشد برای جا افتادن خوب خورش و شل نشدن برنج و چشیدن مدام خورش برای اندازه بودن نمک و ترشی‌اش و نگرانی برای وا رفتن برنج و به این فکرکنی چه مدتی است که آشپزی نکرده‌ای...
تنها را ه چاره‌اش همین بود. دیگ و قابلمه را بزنی زیر بغلت و همکارانت را مهمان کنی برای نهار آن روز و بنشینی و لذت ببری از با اشتها خوردن‌شان و اینکه بگویند خیلی وقت بود غذای خانگی نخورده بودند و اینکه خسته شده بودند از غذاهای بی‌مزه شرکت و دیگر اینکه باید یک جوری خواهرشان را همین روزها به بیچاره‌ای غالب کنند و ....
تنها راه حلش شاید همین بود.

2008-02-03T21:27:00.000+03:30

هی حواسم باشد که اینجا ننویسم پرنیان یا حواسم باشد بچه‌ها جایی در نوشته‌هاشان ننویسند پرنیان، که با یک سرچ کوچک پیدایم کنی. حالا می‌خواهم پیدایم کنی، اگر چه خودم نتوانستم، اما می‌خواهم حالا دیگر پیدایم کنی. دیگر چه چیز مهمتر از این. می‌دانم نیستی. دیگر نیستی. دیگر هیچوقت نخواهی بود، اما اگر روزی آمدی راحت پیدایم کنی. می‌بینی! حالا هم نمی‌خواهم هیچ سختی بکشی. آنقدر توجیه کرده‌ام برای خودم کارهایت را که دیگر باورم شده عشق تو. دیگر ایمان دارم به این عشق و به خود می‌بالم. چه اشکالی دارد مگر. خیلی هم خوب است. لب پایینم را می‌دهم بیرون و با خودم می‌گویم اصلا دلشان هم بخواهد همچین عشقی در دلشان باشد.

عکسم را به مادرم نشان دادم. همان را که خانم سین برای روز تولدم آورد برایم. غافلگیرم کرد. با موبایلش روزی در یک کافی‌‌شاپ وقتی اصلا حالم خوب نبود. وقتی خودش اصلا حالش خوب نبود و من با عصبانیت نگاهش می‌کردم به خاطر تمام قرص‌های خواب آوری که خورده بود از من گرفت و قاب کرده داد به دستم با زمینه‌ای از پاییز یا چیزی شبیه آن. به مادرم گفتم آدم که عکس خودش را به دیوار نمی‌زند؟ می‌زند؟ گفتم می‌دانی این عکس به چه درد می‌خورد؟ به اینکه یه نوار نازک سیاه بچسبانی گوشه‌اش چند تا شمع جلویش روشن کنی و بنشینی. مادر ابرو در هم کشید که این چه حرفی است خفه شو و من خندیدم. ولی جدی می‌خواستم اینکار را بکنم. می‌خواستم حلوا و خرمای نارگیل پاشیده بگذارم جلوی عکس با چند شمع نیم سوخته سیاه، عکس بگیرم و برایت بفرستم و بگویم: ببین! من بلاخره بی تو مُردم!

2008-02-01T21:21:00.000+03:30

ساعت 6 صبح با سرفه بیدار می‌شوم. ته گلویم می‌سوزد. آفتاب از پرده کاملا کشیده می‌گذرد و نور نارنجی را می‌تابد وسط تخت. می‌نشینم. حس از جا بلند شدن و کمی آب داغ خوردن ندارم. دوباره دراز می‌کشم و چشم می‌دوزم به ساعت. امروز کلی وقت دارم تا هفت و نیم. یک صبحانه مفصل. یک ورزش آرام. یک آرایش از سر حوصله. ظرف‌ها را هم می‌توانم بشورم که وقتی عصر برگشتم باز دلم نگیرد از یک ظرفشویی کثیف و آشپزخانه به هم ریخته. برنامه کاری امروز را مرور می‌کنم: کلاس زبان زنگ بزنم، با مامان تماس بگیرم، قبل از هر چیز تا نور صبح هست زیر ابروهایم را بردارم، cdهای همکارم یادم نرود ببرم شرکت....

از خواب که می‌پرم ساعت 8 شده.

2007-11-16T21:06:00.000+03:30

من می‌دویدم، سریع می‌دویدم، بدون دویدن در زندگی هیچ کاری نمی‌شود کرد.
مادرم جلوی در چادربه سر ایستاده بود و من با تمام سرعت می‌دویدم، پسرک خیلی سریع‌تر از من می‌دوید. اما من می‌خواستم به او برسم و یک گوشمالی حسابی بدهم‌اش. راسش هیچوقت اهل این کارها نبودم. هر وقت در خیابان کسی اذیتم می‌کرد سرم را می‌انداختم پایین و می‌رفتم. یا فرار می‌کردم. بعد با بغض برمی‌گشتم خانه و تا مدتی با کسی حرف نمی‌زدم و دفعه بعد بهانه می‌آوردم و نان خریدن یا ماست خریدن را از سر باز می‌کردم، یا تا در خانه همسایه رفتن را. اما آن روز دیگر نمی‌شد. مادرم مرا دیده بود و گفت بدوم و من می‌دویدم.
بعد از دقیقه‌ای وقتی از کوچه پس کوچه‌های زیادی عبور کردیم کم کم به پسرک نزدیک شدم. سعی کردم یقه‌اش را از پشت سر بگیرم، اما نوک انگشتهایم تنها کمی گردنش را لمس کرد. پسرک انگار که برق گرفته باشدش، سرعتش را زیادتر کرد و رفت. دیگر نفس برایم نمانده بود. دمپایی جلو بسته پلاستیکی سبزم را از پا در آوردم و به سمتش پرت کردم. فکر می‌کنم این اولین تلاش مذبوحانه‌ام در زندگی در برخورد با مشکلات بود.
بزرگتر که شدم دیگر دمپایی پرت کردن را فراموش کردم و فقط نگاه می‌کردم. اما فکر می‌کنم اگر بعضی جاها به طرف بعضی آدمها دمپایی پرت می‌کردم شاید خیلی قوی‌تر از اینها بودم و خیلی چیزهایی را که از دست دادم، داشتم.
قبل از اینکه دمپایی به پسرک برخورد کند، در پس کوچه‌ای گم شد و رفت. از شدت نفس تنگی خم شدم و دستهایم را به زانوانم تکیه دادم. قفسه سینه‌ام به شدت بالا و پایین می‌رفت. هیچوقت بعد از آن در زندگی به خاطر چیزی اینقدر تند ندویدم. نفسم که سرجایش آمد رفتم دمپایی‌ام را پوشیدم و به خانه برگشتم. مادر رفته بود و در خانه بسته شده بود.
انگار برای همیشه بسته شده بود. بعد از آن بود که دیگر رمقی برایم نماند تا برای چیزی بجنگم.
نمی‌دانم چرا حالا احساس گناه می‌کنم. شاید اگر تندتر دویده بودم می‌توانستم بزنمش.
شاید اگر نفس کم نمی‌آوردم می‌توانستم بگیرمت.
شاید اگر جنگیده بودم....

2007-10-27T20:51:00.000+03:30

سه ساله بودم که جیش کردم روی فرش خانه مان. یادم نیست کتک خوردم یا فقط دعوایم کردند اما بعدها از حرصم دلم می خواست همیشه جیش کنم روی فرش. این اولین غم زندگی ام بود.
غمهای زیادی آمدند به سراغم و من از حرص خیلی چیزها می خواستم خیلی کارها بکنم و نکردم و الان همه شان عقده شده اند در دلم.

2007-10-18T19:53:00.000+03:30

چشمانم را که می‌بندم همه‌شان مثل فیلم از جلوی چشمم رد می‌شوند.
دلم می‌خواهد دوباره برویم همان سفره خانه‌ای که یکبار علی بردتمان آنجا. دوباره بنشینیم در ماشین من و من وسط حرف‌زدن علی صدای ضبط ماشین را آنقدر بلند کنم که صدا به صدا نرسد و شروع کنم به رقصیدن و علی حرص بخورد و تو با آن لبخند کج و کوله‌ات او را نگاه کنی و دندان‌هایت را به هم فشار بدهی. توی اتوبان‌هایی که اصلا تا به حال ندیدم‌شان و همه‌شان برایم غریبه‌اند. علی هی اصرار کند برویم پیش همان رفیق قدیمی‌اش که کشک بادمجان‌هایش حرف ندارد و قلیان بکشیم و ما هی غر بزنیم که چقدر بی‌کلاسی تو. بنشینیم روی تخت روبه روی چراغ‌های روشن شهر و قلیان بکشیم و سرمان گیج برود و من پیشنهاد بدهم که یکبار حشیش بکشیم و رضا بگوید لذت بعضی تجربه‌ها در انجام ندادن‌شان است و تو ادای گرد نخود کشیدن درآوری و من ریسه بروم از خنده. من مثل همیشه کشک بادمجان سفارش دهم و ناخنک بزنم به غذای شما. موقع برگشتن دستم را از ماشین بیرون ببرم، هوای سرد را بگیرم و حوصله‌ام سر برود از آرام رانندگی کردن رضا و موبایل علی دوباره گم شود ....
چند وقت پیش بود؟ یک سال؟ دو سال؟ ... می‌خواهم مدام فیلم را بزنم از اول ببینم.

2007-10-09T23:41:00.000+03:30

دیشب باران بارید و من تمام شب به تو فکر می کردم.
فیلم love story را نتوانستم تا انتها ببینم، اما موسیقی زندگی دوگانه ورونیکا مسحورم کرد.

2007-09-28T23:27:00.000+03:30

ملال. ملالِ عشق. ملالِ اجنتاب‌ناپذيری که پس از يک دوره‌‌ی طولانی عشق‌ورزی، پس ازخيانت‌ها، بی‌خيالی‌ها، فراموشی‌ها، دعوا‌ها، مستی‌‌ها و نئشگی‌ها؛ گريبان آدم را می گيرد و چاره‌ای باقی نمی‌گذارد جز اين که مانند شوپن، درحاليکه به صدای يکنواخت باران و برخورد امواج با صخره‌ها گوش می‌دهی بدون توجه به بدخلقی‌های ژرژساند، نت‌های ملال آوری را که در خود هيجان يک توفان ويران کننده را حمل می‌کنند، بر روی کاغذ بياوری.

عاشقیت در پاورقی
مهسا محب‌علی، نشر چشمه، ۱۳۸۳

2007-09-16T23:45:00.001+03:30

فکر کردم اگر الان چشم‌هایم را ببندم یک لحظه، برگردم به همان اتاق، به همانی که روزی با سایه روشن‌های پرده‌اش بازی می‌کردم، همانی که پرده اش را برای تو از وسط بریده بودم، اتاقی که یک روز برایش نوشتم: سهم من از آسمان پنجره‌ایست...

فکر می‌کردم اگر همین الان چشم‌هایم را ببندم و یک لحظه، فقط یک لحظه، برگردم به همان اتاق انگار هیچ چیز عوض نشده است. انگار باز من همانم با موهای ژولیده و دمپایی‌های سرپایی که لخ لخ می‌کشم روی زمین، ساعت 10 مثل هر روز برایت شیرتوت‌فرنگی می‌آورم و تو همانی، با همان زیرپوشی که یقه‌اش آویزان است و مدادی که روی گوشت گذاشته‌ای و سری که روی انبوهی از کتاب خم است، شیرتوت فرنگی را با بوسه‌ای از من می‌گرفتی.
فکر کردم اگر لحظه‌ای برگردم، تمام زیر و بم آن آشپزخانه را می‌دانم. عجیب است که هنوز بعد از این‌همه مدت هنوز تصویرش، واضح و روشن، مثل روز اول در ذهنم است. هنوز می‌دانم کمد بالای هود پر است از خرت و پرت و اینکه قاشق‌های دسته بلند شربت‌خوری کجا قایم شده‌اند(همان‌هایی که الان در انباری خاک می‌خورند) یا ظروف چینی که هیچوقت استفاده نشدند. یا تو اگر بیایی توی آشپزخانه، غیر از یخچال با هیچ چیز دیگری کار نداری و من باید یادم می‌ماند که همیشه یخچال را پر کنم از میوه و آبمیوه و انار پوست کنده و شکلات و سمبوسه و غذاهای آماده سرپایی و سالاد و ...
پرده نارنجی اتاق را که نگاه می‌کنم فکر می‌کنم اگر پرده را کنار بزنم، یک لحظه شهر را می‌بینم دوباره با همه بزرگی‌اش، شهر خودمان را، و خیابان را، خیابان خودمان را، مثل همان موقع‌ها با همان منظره‌ای که روزی سمیه گفت: خوش به حالت! چه منظره قشنگی داری هر روز صبح. با همه جزییات، مثل همان موقع‌ها، وقتی می‌رفتی و نگاهت کشیده می‌شد پشت پنجره‌ای که من ایستاده بودم و برایم دست تکان می‌دادی و من با لجبازی سرم را بر می‌گرداندم.
فکر کردم کاش چشم‌هایم را می‌بستم و می‌رفتم.
قول می‌دهم چیزی را از قلم نیاندازم. همه چیز مثل روز اولش. قول می‌دهم.

چقدر خسته‌ام.

2007-09-13T23:21:00.000+03:30

از وبلاگ لحظه:

شده گاهی، یاد لحظه‌ای بیفتی که خیلی درد کشیدی؟ به خیال این‌که تمام شده، بعد از یک سال، دو سال، ده سال! تمام شده، رفته؟ اما یک دفعه ببینی لحظه‌هه، باورت نمی‌شود... لحظه‌هه سر و مر و گنده، عین روز اول مانده. همان‌طور دردناک، همان‌طور آزارنده، همان‌طور ضربه‌زننده، خسارت‌بار.
بعد ببینی نه، انگار هیچ چیز حل نشده. فقط تو قوی‌تر شده‌ای، یا پوست‌کلفت‌تر حتی. لحظه‌هه با همه‌ی توانش، فقط می‌تواند برای چند ثانیه روی پیشانی‌ات چین‌ بیاندازد، یا کاری کند که بغض تا پشت چشم‌ها بیاید و گرم‌شان کند و برگردد.
دیگر از آن هق‌هق ترسناک، که باعث شده صدای غریب خودت را نشناسی، خبری نیست

2007-09-11T23:33:00.000+03:30

بدترین انتقام فراموش کردن است و بدترین درد انتظار....

2007-09-10T00:51:00.000+03:30

شب تولدم است.
هیچ احساسی ندارم غیر از انتظار....

2007-06-05T20:59:00.000+03:30

وسایلم را کم‌کم جمع می‌کنم.
پارسال هم همین موقع‌ها بود که وسایلم را کم‌کم جمع می‌کردم.
جای دوری نمی‌روم. همین جا، یکی دو کوچه بالاتر. فردا و پس فردا می‌روم سم پاشی‌اش کنم. بعد یک تمیز کردن حسابی می‌خواهد و مهمتر از همه پرده. پرده یعنی پنجره، پنجره یعنی شیشه شفاف رو به بیرون، رو به آسمان و من چقدر خوشحالم از این موضوع.
اینجا را که نگاه می‌کنم ته دلم خالی می‌شود. تمام این دیوارها، این سنگ‌ها، این درها، این خانه شاهد بزرگ شدنم بودند در این یک سال و شاهد ضجه زدن‌هایم در شبهای سیاه ناامیدی و خنده‌هایم وقتی همه چیز را فراموش می‌کردم و تنهایی‌هایم و اشک‌هایم. شاید تنها اینها باشند که بدانند چه گذشت بین من و من.
آدم چه زود به همه چیز عادت می‌کند. حالا این عادت می‌خواهد به نبود یک آدم باشد یا به یک چهاردیواری که بدترین ساعات عمرت را در آن گذرانده‌ای. آنقدر در طول زندگی‌ام از این خانه به آن خانه و از این شهر به آن شهر شده‌ام که شاید دیگرعادی شده باشد برایم دل کندن! شاید دیگر نباید معنا داشته باشد برایم؛ ولی دارد. برای بعضی آدم‌ها، بعضی اشیا و بعضی مکان‌ها خوب طول می‌کشد دل کندن. برای بعضی‌هاشان هم کمتر و راحت‌تر است.
آدم‌ها زود عادت می‌کنند به همه چیز و خیلی زودتر از آن فراموش می‌کنند.
دیگر مثل گذشته‌ها وقتی صدای زنگ موبایل ویولونی را می‌شنوم دلم نمی‌خواهد بنشینم روی زمین و دست‌هایم را بگذارم روی گوش‌هایم و داد بزنم. حالا دیگر وقتی در کوچه و خیابان بوی عطر آشنایی به مشامم می‌خورد دیوانه‌وار برنمی‌گردم دنبال آن غریبه و نگاهش کنم. حالا دیگر وقتی آهنگ‌های بنیامین را می‌شنوم، تنها چیزی در ته دلم فشرده می‌شود، اما دیگر قیافه‌ام تغییر نمی‌کند. دیگر اشک‌هایم ناخودآگاه سرازیر نمی‌شوند که مجبور شوم بایستم جلوی ظرفشویی و نخود سیاه بشویم.

داشتم از این خانه کوچک می‌گفتم که پارسال راجع بهش نوشتم: "خانه‌ام را دوست می‌دارم. کوچک است و زیبا."

در این یکسال تقریبا فهمیده‌ام به چه چیزهایی نیاز دارم و چه چیزهایی از این وسایل تنها جلوی دست و پایم را گرفته است. تعدادی ظرف و ظروف را که هیچگاه در زندگی یک نفره‌ام استفاده نمی‌کنم می‌فرستم در انباری یا خانه پدری. باید سبک‌تر کنم خودم را. باید به فکر سال دیگرم هم باشم و اسباب‌کشی‌های جدید و خانه‌های کوچک‌تر جدید.

لبه راست یخچال را که در اسباب‌کشی سال پیش ضربه خورد، می‌بینم دلم می‌گیرد. نمی‌خواهم هیچکدام از این وسایل آسیب ببینند. دلم می‌خواهد همیشه مثل روز اولشان نو باشند و تمیز. زندگی‌مان را با همین‌ها شروع کردیم، یادت هست؟
یادت هست قبل‌اش در آرزوی خانه خودمان، وسایل خودمان و استقلال خودمان چه نقشه‌ها که نمی‌کشیدیم. هنوز تصویر آن یخچال کوچک کنار تخت‌خواب در اتاق خوابمان که قرار بود پر باشد از آبمیوه و دلستر و شکلات و میوه و مشروب در ذهنم هست. همان یخچالی که هیچوقت خریداری نشد، همان که هیچوقت از شکلات و آبمیوه و مشروب پر نشد. همین خیالی که همیشه خیال ماند.

چه کثیف‌اند روزهای واقعی زندگی! چه بی‌رحمانه به تاراج می‌برند خیال‌های زیبای عاشقانه را!چشم که باز می‌کنی می بینی همه چیز رفته از دستت! تمام آن خیال‌های خوب! تمام آن زندگی و تو مانده‌ای و یک مشت وسایل خاک‌گرفته و یک مشت خاطره.

به صاحبخانه گفتم دانشجو هستم و در خوابگاه زندگی می‌کنم، گفتم فوق‌لیسانس می‌خوانم و سکوت می‌خواهم برای تمرکز. اطمینان دادم به او که اهل رفیق‌بازی نیستم و خانه را همانطور که هست سال دیگر تحویلش می‌دهم و در دل خداخدا می‌کردم که از دادن خانه به یک دختر تنها منصرف نشود و خیلی چیزهای دیگر را حواله دادم به پدرم که فکر نکند بی کس و کارم. خوب شد پدر آمد و قرارداد را بست و خیال صاحبخانه را کمی راحت کرد. دیگر کم کم داشتم به فکر یک عقدنامه جعلی و یک شوهر ماموریت رفته قلابی می‌افتادم و خودم را توجیه می‌کردم که تقصیر همین بنگاهی‌ها و صاحبخانه‌هاست ...

پارسال هم همین موقع‌ها بود که داشتم وسایلم را از آن خانه جمع می‌کردم. یادم می‌آید همان موقع نوشتم: "وسایلم را که نه، ذره‌ ذره وجودم را جمع می‌کنم از این خانه."
حالا دیگر وجودی هم نیست. خیالتان راحت! من مانده‌ام و همان مشتی وسایل خاک گرفته و مشتی خاطره. نشسته‌ام حساب کرده‌ام دیدم می شود راحت با همین‌ها چند سالی سرکرد، حالا سخت و آسانش بماند. بعد از چند سال وقتی وسایل نخ‌نما شدند و خاطره‌ها کهنه و کمرنگ و خودم زواردررفته، آنوقت باید دوباره بنشینم فکر کنم به حال این زندگی.

حالا خوبم.
حالا که خوبم. همان موقع هم برای همان موقع فکر می‌کنم. به قول اسکارلت فردا روز دیگریست.
(بگذار این رت‌باتلر موذی هم برود. من که هنوز سرپایم. با مشت‌های فشرده)

2007-05-25T22:54:00.000+03:30

شاید اگر بگویم وقت نمی‌کنم برای نوشتن راست نگفته باشم. بهتر است بگویم وقت نمی‌گذارم برای نوشتن و برای سرک کشیدن در دنیای اینترنت و خبر گرفتن از دوستان مجازی. امروز وقتی دوباره بعد از مدت‌ها نشستم به وبگردی و وبلاگ‌خوانی فهمیدم نه دیگر ذوقی مانده برایم، نه شوقی که بخوانم و یا بنویسم یا نمی‌دانم ....
خودم را حسابی سرگرم کرده‌ام. با کار جدید، در محیطی جدید و آدمهایی جدید. تمام ساعت‌هایم را پر کرده‌ام از کار و درس. احساس خوبی دارم از اینکه دوباره درس می‌خوانم و سر کلاس دانشگاه می‌نشینم. احساس جوانی و تازه‌گی می‌کنم بین بچه‌هایی که بزرگترین غم زندگی‌شان دیر شدن کلاس تنیس است و بزرگترین مشکل‌شان قهر با مادر به خاطر دوست پسر. هستند آدم‌های سن بالایی که درد زندگی دارند از آن نوعی که فکر می‌کنم من دارم. اما بودن در بین فنچ‌های کوچک تازه پا به دانشگاه گذاشته با آن اداهای مسخره بچه‌گی‌شان و تیپ‌هایی که دهان آدم را باز می‌گذارند و شکلک‌هاشان برای جنس مخالف‌شان. همه وهمه به خنده‌ام می‌اندازد.
آنقدر خودم را غرق کتاب و درس و استاد و تست و ... کرده‌ام که دیگر یادم نمی‌آید آخرین باری که برای گردش بیرون رفته‌ام کی بود و آخرین باری که در جمع دوستانم بودم کی. ماهواره خانه را خود سرایدار جمع کرده است از ترس مامورها و تلویزیون را هم شاید هفته‌ای 5 دقیقه روشن نمی‌کنم. در خانه‌ام؛ با سکوت سنگینی که لذت می‌برم از آن.
انگار غریبه شده‌اند این وبلاگ‌ها برایم. انگار نوشته‌های خودم هم غریبه شده‌اند با من. نه می‌خوانم، نه می‌نویسم. نه نگاه می‌کنم، نه عکس می‌گیرم. انگار سال‌هاست که مرده‌ام.
آنقدر درگیر مشکلات زندگی آدم بزرگ‌ها شده‌ام که خنده‌ام می‌گیرد به آن وقتی که بی‌حساب می‌نشستم و وبگردی می‌کردم تا پاسی از نیمه شب. وقتی می‌گویم آدم بزرگ‌ها یعنی همان مشکلاتی که شاید هیچوقت فکر نمی‌کردیم، تا همین چند سال پیش، درگیرشان شویم.
خرابی ماشین و تعمیرگاه و بنزین، چشم پزشکی و عینک و دندان پزشکی (و فکر می‌کنی با بالا رفتن سن‌ات انگار یک دفعه همه بیماری‌های عالم گریبان‌گیرت شده‌اند) ... ، به دنبال خانه گشتن، چانه زدن سر قیمت، هزار دروغ سر هم کردن برای اینکه خانه را به یک دختر تنها نمی‌دهند، حرص خوردن، به فکر کولر بودن، یا اجاره ماه بعد، یا قبض‌های پرداخت نشده تاریخ گذشته، یا وام، یا قسط، یا سود بانکی، یا هزار دردسر دیگر.
بعد از تمام این‌ها دیگر حس و حالی نمی‌ماند برای نوشتن.
دیگر حتی حس و حالی نمی‌ماند برای غر زدن.
باید شبها زود بخوابم تا فردا بتوانم برای یک روز دیگر بجنگم.
خانم ر می‌گوید باید با چنگ و دندان بچسبی به این زندگی، و من با چنگ و دندان چسبیده‌ام به این زندگی.

2007-05-12T22:53:00.000+03:30

روی برگه‌های کوچک تقویم رومیزی سال 83 نکات درسی ام را می‌نویسم. در بعضی از صفحات‌اش دست خط تو هست. یک سری شماره تلفن، یادآوری کارهایی در روزهای به خصوص، بعضی‌هاشان را خودم برایت نوشته بودم که فراموش نکنی. فکر نمی‌کردم این دست خط خرچنگ قورباغه با آن شماره‌های درهم و برهم و شلوغ روزی برایم مقدس شوند.

2007-04-01T11:58:00.000+03:30

نمی‌دانم برای این یکی هم باید توضیح بدهم یا می‌تواند خودش از چشم‌هایم بخواند. مشکل ما آدم‌ها با هم این است(دست‌کم مشکل من) که فکر می‌کنیم دیگران زبان چشم‌های ما را بلدند. زبان چشمان من که برای دیگران مثل خواندن زبان چینی است برای یک آفریقایی انگار!۰ ۰ ۰
این رستوران نه، آن رستوران. این تخت نه، آن یکی. چه فرقی می‌کند.
مهم آن است که اولین بار مریم دست مرا گرفت برد به آن چایخانه سنتی درکه و همان تخت بخصوص که همیشه آنجا می‌نشستیم. حتی وقتی تو نبودی و کسی نبود و من تنها بودم.
چرا فکر می‌کردم خانم پشت دخل باید مرا همیشه به یاد بیاورد؟
چرا فکر می‌کردم نباید برایش توضیح دهم عصرهای شنبه که من می‌آیم و می‌نشینم روی همان تخت همیشگی، نه چای می‌خواهم، نه قلیان. جایی می‌خواهم برای نشستن و هوایی پاک و سرد برای نفس کشیدن و سکوتی برای آرامش و قلمی و کاغذی برای نوشتن و ساعتی برای تفکر.

2007-03-30T00:19:00.000+03:30

ژاکت‌ام را انداخته‌ام روی دوشم، جوراب‌های کلفتی را که سال‌ها پیش از ماسوله خریده بودم پایم کرده‌ام، پشت کامپیوتر می‌نشینم، پشت هم سیگار و چای داغ. یاد روزهای اولی می‌افتم که آمده بودم به این خانه. همان روزهایی که خودم را زندانی کرده بودم اینجا در این اتاق، در این خانه، پشت این پنجره‌ای که رو به هیچ جا باز نمی‌شود و تنها من بودم و یک قلم و تعدادی کاغذ.
دیروز فرصت مناسبی بود برای مرتب کردن تمامی اشیایی که در این چند ماه تلنبار شده بودند روی هم توی کتابخانه. شروع کردم به خواندن یکی‌یکی‌شان. نمی‌دانم کی همانجا روی ورق‌ها، روی تخت خوابم برد.

2007-03-17T00:55:00.000+03:30

طبیعت

2007-03-11T23:04:00.001+03:30

این روزها بدترین روزهای بدون توست.
نمی‌خواهم بدانم سال پیش همین موقع‌ها کجا بودم و چه می‌کردم.
اصلا نمی‌خواهم. تو فکر کن فرار می‌کنم. تو فکر کن می‌ترسم. فکر کن چقدر عاجزم که هنوز به تو فکر می‌کنم. اما با از دست دادن تو انگار خانواده‌ام را هم از دست داده‌ام. انگار که اصلا نیستند. انگار که اصلا از اول هم نبوده‌اند و من نمی‌دیدم. چه عیبی دارد بعضی وقت‌ها بترسم. چه عیبی دارد حسابگر باشم. یا برای خودم قوانین سختی بگذارم. آدم‌ها اگر قوانین سخت دست و پاگیرشان نباشد بعد از مدتی به پوچی می‌رسند. باید به خودت سخت بگیری. این را همین چند وقت پیش فهمیدم. وقتی دیگر نمی‌دانستم با تنهایی‌ام چه کنم. بگذار به حساب اینکه می‌ترسم.

گریه می‌کنم بعضی شب‌ها. اما مهم نیست.
بگذار سوگواری کنم برای تو. خانم شین می‌گفت: هر از دست دادنی سوگواری مخصوص خودش را می‌خواهد. باید دوره‌اش بگذرد.
دارم دوره‌اش را می‌گذرانم اما حالم خوب است.
بگذار همه هر چه دلشان می‌خواهد فکر کنند. بگذار بگویند چه بی‌احساس است و چه سخت. بگذار راحت برای خودشان داستان ببافند و لذتش را ببرند. بگذار فکر کنند فراموش کرده‌ام تو را، آن حادثه را! اما نکرده‌ام که!
تو که می‌دانی. تو که می‌فهمی. نمی‌فهمی؟

روزهای عید بدترین روزهای بعد از تو خواهد بود.

2007-03-06T12:43:00.000+03:30

درس خواندن کودک در تعمیرگاه

2007-03-02T17:21:00.000+03:30

می‌نویسم و مچاله می‌کنم. می‌نویسم و پاک می‌کنم. نمی‌دانم برای چه باید بنویسم اصلا یا برای چه باید اینجا در معرض دید بگذارم. نگاه می‌کنم روی کاغذ مچاله‌ای که داده است بهم. می‌گوید این جمله را هم برایم یک گوشه وبلاگم بگذار. برایش یاهو مسنجر دانلود کردم و چت کردن را یادش دادم. بعد یاهو ۳۶۰. دیدم شعر می‌نویسد و عکاس قابلیست. گفتم: می‌دانی می‌توانی شعرها و عکس‌هایت را بگذاری که جایی همه بتوانند ببینند. برای تو هم می‌ماند برای همیشه روی اینترنت. ذوق کرد. گفت: تو مرا از بی سوادی نجات دادی. گفتم: با داشتن این وبلاگ یک قدم هم از بقیه جلوتری. وبلاگ را با کمک دوستی ساختم هدیه دادم بهش. باورش نمی‌شد. گاهی وقت‌ها موقع ناهار وقتی چت می‌کند و از ذوق نگاهش میخکوب صفحه است و یا وقتی عکسی می‌گذارد در وبلاگش شاد می‌شوم. انگار که برای کودکی هدیه زیبایی خریده باشی و از لذتش لذت ببری. روی کاغذ کوچکی نوشته بود نوشتن بیرون جهیدن از صف مردگان است (آلبرکامو) و گفت این را هم یک جایی بنویس در وبلاگم. گفتم باشد....

2007-02-21T11:41:00.000+03:30

دیشب/ گالری ماه مهر/ به صرف یک چای داغ در یک شب سرد/ برای بازدید از عکس‌هایی با سوژه‌ای جدید
در دفتر یادگاری بازدیدکنندگان اسم بسیاری (از بلاگرها) را که می‌شناختم دیدم و حرف‌های زیباشان را خواندم.
جواد منتظری انگار که به کامنت‌های وبلاگش سر بزند، موقع رفتن با ذوق و شوق نوشته‌های بازدیدکنندگان را می‌خواند.
دوربین نداشتم. عکس‌ها هم کیفیت خوبی ندارند. اما لذت بردم از محیط کوچک و صمیمی آنجا، با دیدن یک عالمه عکاس و یک عالمه دوربین و یک عالمه عکس و یک عالمه موسیقی زیبا.

2007-02-19T17:27:00.000+03:30

روزهایم می گذرد.
روزهایم از روی این روزشمار پل نیایش می گذرد.
27 روز مانده به چه؟ نمی دانم.

2007-02-18T12:49:00.000+03:30

● می‌خواستیم زمستان امسال بچه‌دار شویم و باقی قضایا

می‌خواستیم زمستان امسال بچه‌دار شویم.
به تو نگفته بودم نه؟ خوب نقشه‌اش را که در ذهن خودم کشیده بودم. به وقتش تو هم می‌فهمیدی.
می‌توانستیم طوری برنامه‌ریزی کنیم که بچه‌مان مهر سال بعدش به دنیا بیاید. شاید هم شهریور. احساس خوبی است وقتی بچه‌ات در همان ماه تولد تو به دنیا بیاید. اما خوب آنوقت من باید تمام ماه‌های آخر بارداری‌ام را در تابستان داغ می‌گذارندم و این اصلا خوب نبود. اگر زمان زایمان مثلا برای اواسط آذر ماه هم می‌افتاد بد نبود. ماه ازدواج‌مان. بله اینطوری خیلی بهتر بود. تازه از بابت امتحان تو هم خیال‌مان راحت می‌شد و می‌توانستی تمام بهار و تابستان را کنار من باشی... اما ... اگر مهر خبر می‌رسید که تو یک شهر دیگر قبول شده‌ای چه؟ یعنی من دو ماه آخر بارداری را باید تنها پیش پدر و مادر تو بمانم. نه اصلا فکرش را هم نکن. همان بهتر که تمام دوران سخت بارداری‌ام در تابستان داغ می‌گذشت.

می‌توانستیم تخت را ببریم در اتاق خواب بزرگه که نور بیشتری داشت و برای بچه هم خوب بود و تخت‌اش هم کنار تخت ما جا می‌گرفت و وسایل دیگر را منتقل می‌کردیم به اتاق خواب کوچک‌تر. البته خوب ۲ تا کتابخانه آنجا جا نمی‌گرفت. می‌توانستیم آن یکی را که در شیشه‌ای داشت و مال تو بود و پر از کتاب‌های پزشکی، بگذاریم در پذیرایی. بد هم نمی‌شد. کتابخانه‌ی من را هم که اصلا نمی‌خواستم در دسترس مهمان‌ها باشد می‌گذاشتیم در اتاق خواب کوچک‌تر. آن کمد کوچک اتاق خواب را هم می‌گذاشتیم برای وسایل بچه. البته فکر کنم با میز کامپیوتر و میز چرخ خیاطی و میز تحریر تو و کتابخانه من، جا کم می‌آوردیم. حالا این‌ها را بی‌خیال! به هر حال همان موقع یک فکری برایشان می‌کردیم.

حالا در نظر بگیر آن تلفن مشکوک و صدای آن زن را من همان موقع می‌شنیدم. یعنی همان موقع که بچه به دنیا آمده بود و در اوج خود شیرینی‌اش بود و ما برایش دالی‌دالی می‌کردیم و او از خنده غش می‌کرد. همان موقع که در اوج خوشبختی بودیم و سرمان حسابی با این موجود تپل نرم سفید با چشم‌های روشن و موهای طلایی(اگر شبیه بچه‌گی‌های تو می‌شد) گرم بود. آن وقت شاید من یک روز چمدانم را بر می‌داشتم و بچه تپل‌مان را می‌زدم زیر بغلم و می‌رفتم خانه خواهرم. روزها آشپزی می‌کردم و خرید و با بچه قدم می‌زدیم و شب‌ها به این فکر می‌کردم که چگونه این بچه را بی‌پدر بزرگ کنم، تا جایی که با خودم قرار می‌گذاشتم حتش رختشویی هم خواهم کرد تا بچه در ناز و نعمت بزرگ شود. آنوقت تو یک هفته نشده می‌آمدی دنبالمان، حرف می‌زدی، گریه می‌کردی، به غلط کردن می‌افتادی و من و بچه را برمی‌گرداندی خانه و ما تا آخر عمر با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی می‌کردیم و شاید یکی دو تا بچه تپل دیگر هم به جمع‌مان اضافه می‌شد و بعد از چند سال من می‌شدم یک مادر چاق خانه‌دار و تو یک دکتر شکم گنده که عاشق خانواده‌اش است و گوشه کنار گاهی با این و آن هم می‌پرد.

... حالا اگر من صدای آن زن مشکوک و آن تلفن را آن موقعی می‌شنیدم که شکمم دیگر حسابی بزرگ شده بود و به سختی راه می‌رفتم، همان موقع که کم‌کم داشتیم اتاق بچه را آماده می‌کردیم. آن موقع چه کار می‌کردم؟ خوب مسلما قبل از خودم به آن بچه فکر می‌کردم. برایم پسر یا دختر بودنش مهم نبود اما دلم می‌خواست پسر باشد. چون هم جلوی عمه‌ها و خانواده شوهر سرم را بالا می‌گرفتم و متلک و حرف بارم نمی‌کردند و هم پدرم را خوشحال می‌کردم. پدرم همیشه دلش پسر می‌خواست اما هر سه بچه‌اش دختر شدند. همیشه این تصویر در ذهنم بود که با یک پسر کاکل زری می‌رویم خانه پدری من. من دست پسر تخس‌مان را می‌گرفتم و از پله‌ها یکی یکی بالا می‌آوردمش. پدر آن بالا زل می‌زد به نوه کوچکش و به من می‌گفت که دستش را رها کنم و قند توی دلش آب می‌شد و تمام آن چند روزی را که ما آنجا بودیم با نوه‌اش سرگرم بود.
اما حالا که بیشتر فکر می‌کنم می‌بینم ته ته دلم عاشق بچه دخترم. عاشق اداها و عشوه‌های یک‌سالگی‌اش، عاشق دامن‌های چین‌چین یک وجبی‌اش، عاشق موهای خرگوشی شده و تاپ‌ها رنگارنگ‌اش.
حالا مهم هم نیست. وقتی قرار است بمیریم، با هم می‌میریم، چه فرقی می‌کند برای یک بچه به دنیا نیامده که پسر باشد یا دختر. آن موقع شاید هردویمان را می‌کشتم.

حالا فقط خودم را!

(عطف به پست اول بهمن، قسمت دوم، خط سوم!)

2007-02-12T16:40:00.001+03:30

با خودم آشتی کرده‌ام، تا حدی. با مردم، با مغازه‌ها، با پیاده روی در خیابان در میان انبوه مردم. با خرید کردن، با ویترین مغازه‌ها، با فروشنده‌های بدقلق طلبکار. اما هنوز هم وقتی تنها در خیابان راه می‌روم سرم را می‌اندازم پایین و تندتند از میان عابران می‌گذرم. هنوز هم وقتی عابری از رو به رو می‌آید سعی می‌کنم نگاهم به نگاهش گره نخورد. سرم را می‌اندازم پایین و سریع رد می‌شوم.
هر جا می‌روم با خودم می‌گویم: مدت زیادی است اینجا نیامده بودم.
مدت زیادی بود سوار مترو نشده بودم. مدت زیادی بود در همهمه و شلوغی هفت تیر قدم نزده بودم. مرکز شهر را متر نکرده بودم. از انقلاب کتاب نخریده بودم. مدت زیادی بود ...
انگار همه چیز و همه جا برایم تازگی دارد.
خوب است که دیگر دلم نمی‌خواهد عصرها خودم را در خانه زندانی کنم.

2007-02-08T11:12:00.001+03:30

روزی نیم‌ساعت صبح و نیم‌ساعت عصر بعد کار در سایت‌های مختلف دنبال کار می‌گشتم. با وسواس تمام کارها را گزینه‌ای انتخاب و برایشان رزومه می‌فرستادم. هنوز شک داشتم. نمی دانستم کاری که می‌خواهم انجام بدهم درست است یا نه!
خوانده بودم قبل‌ها در سایت‌ها یا وبلاگ دوستان، اما هیچوقت خودم در مواجه مستقیم با چنین مساله‌ای نبودم.
تا آنجا که توانستم مقاومت کردم. تا آنجا که توانستم ایستادم در برابر کسی که از موقعیت بالایش در اینجا( محل کار) سوء استفاده می‌کرد تا از موضع قدرت به هدف‌های کثیف‌اش برسد.
اما دیگر امروز به این نتیجه رسیدم که مثل خیلی از زن‌هایی که قربانی بی‌عدالتی, قربانی هدف‌های شوم یک رئیس بالاتر از خود، قربانی قوانینی که دست یک زن را هیچ جا بند نمی‌کند، قربانی افکار پوسیده یک سری مرد می‌شوند، راهی ندارم جز ترک محل کار.

حالا دیگر از صبح تا شب اینجا(محل کارم) دنبال کار می‌گردم.

* آقای رئیس یک هفته به من مهلت داده‌اند که فکر کنم.
اگر توانستم خودم را با ایشان وفق بدهم، اگر نه با زبان خوش استعفا بدهم.
من هم هر چه فکر کردم دیدم اصلا وفق‌دادنی نیست. به هیچ عنوان.
... اعصابم خرد و خاکشیر است حسابی.چرت و پرت می‌گویم.

2007-02-02T23:32:00.001+03:30

خطوط را رها خواهم كرد
همچنين شمارش اعداد را رها خواهم كرد
و از ميان شكل‌هاي هندسي محدود
به پهنه‌هاي حسي وسعت پناه خواهم برد
من عريانم، عريانم، عريانم
مثل سكوت‌هاي ميان كلام‌هاي محبت عريانم
و زخم‌هاي من همه از عشق است
از عشق، عشق، عشق.

(فروغ فرخزاد)

2007-01-30T14:05:00.000+03:30

ساعت‌هاست از یکی از واحدهای آپارتمان، صدای ریز پارس یک سگ کوچک پاکوتاه می‌آید. اهالی بسیج شده‌اند برای پیدا کردن سگ بی‌نوا و صاحب‌اش. شم پلیسی‌ام می‌گوید همان آقای عصبانی که قاطی بقیه دنبال منبع نجاست می‌گردد و مدام غر می‌زند که ما اینجا نماز می‌خوانیم و این چه وضعی است! در ماه محرم خجالت نمی‌کشند ملت!! ... همان صاحب سگ است.

2007-01-29T19:14:00.000+03:30

ساعتها نگاه هم می کردیم.
با هم حرف می زدیم
حواسمان مدام به هم بود.
گلهای نرگسی را می گویم که دیروز بلاخره خریدمشان از پسرک پشت چراغ قرمز.

2007-01-24T11:48:00.001+03:30

Trackهای سی‌دی را یکی‌یکی می‌زنم جلو یک آهنگ شاد پیدا کنم. خودم را فحش می‌دهم که هر چه آهنگ ناله است، چه خارجی چه فارسی، ردیف کردم در این سی‌دی‌های بی‌صاحاب!
پشت چراغ قرمز گل‌فروشان دسته‌های گل‌نرگس را می‌گیرند جلوی دیدم. با خودم می‌گویم: "می‌خرم... می‌خرم... فردا!" و با نگاه گل‌های خوش‌رنگ را دنبال می‌کنم.
با آهنگ ریتم می‌گیرم و می‌خوانم. پشت چراغ قرمز بعدی پسرک فال فروش مدام می‌کوبد به شیشه و من نگاهش می‌کنم. "می‌خرم. بلاخره روزی آرزویی خواهم کرد و فالی خواهم خرید. فردا..."
بغض گلویم را فشار می‌دهد. نفس عمیقی می‌کشم و لعنت می‌فرستم بر تمام این آهنگ‌ها. زن مثل همیشه ایستاده کنار خیابان. با شال جلوی دهانش را گرفته از سرما. می‌گذرم و می‌گویم: "فردا! فردا دیگر حتما سوارش می‌کنم..."
باید الان بروم خانه. زودتر بروم بهتر است. می‌توانم بیشتر راجع به فردا فکر کنم، برنامه ریزی کنم و تصمیم بگیرم.
در خانه ولو می شوم روی مبل، یا روی تخت، یا روی زمین.
خواب آلوده می‌گویم: "فردا!... فردا برای فردا فکر می‌کنم."

2007-01-21T17:38:00.000+03:30

آرشیوم را نگاه می کنم.
آذر ماه 85
دی ماه 85
و دیگر هیچ!
یادم نمی آید از کی می نویسم. سال 81 بود انگار یا 80؟ نمی دانم.
بقیه آرشیوم کجاست دقیقا یادم نیست. دو سالش در وبلاگ اولی، چند ماهش در وبلاگ دومی، یک سالش در سایت، چند وقتش را اصلا ننوشتم و حالا این یکی...
آنقدر پخش و پلا هستند که اصلا نمی دانم کدام مال کدام تاریخ است. از بس که از این وبلاگ به آن وبلاگ کردم. دلم می سوخت برای نوشته هایم اگر می خواستم پاکشان کنم.
دیگر هیچکس هم جز خودم به نوشته های پیشینم دسترسی ندارد.
حالا من مانده ام و این چند خط نوشته. من مانده ام و تردیدی کشنده بین ماندن و رفتن. بین نوشتن و رها کردن. وسوسه ای برای بودن و ترسی از فاش شدن.
و چک کردن مدام کنتور وبلاگ و اینکه از جاهای بخصوصی بازدید کننده داشته ام یا نه؟
نمی نویسم برای اینکه خوانده شوم. می نویسم برای تخلیه شاید. چرا که هیچ چیز بهتر از نوشتن آرامم نکرده است.
.
.
.
می خواستم بگویم دیگر هیچ چیز نیستم غیر این آرشیو کوچک کنار وبلاگ.
هیچ کس نیستم غیر همین ها که می خوانید از من.
و هیچ چیز نمی نویسم جز داستانهای کوتاهی از زندگیم که گاه در خیال می رویند و گاه در واقعیت سبز می شوند. و تو چه می دانی کدام حقیقی اند. چرا که هیچ چیز در زندگی آدمی حقیقی نیست. هیچ چیز در زندگی من که با خیال آمیخته است حقیقی نیست. نه آنچنان که بیامیزد با واقعیت زندگی ام و نه آنچنان که ...
و این نوشته ها نمود دست و پا زدنی است در میانه اینها.
یا برای همیشه می مانم در خیال و داستانهای عاشقانه می نویسم یا ....

2007-01-17T08:51:00.000+03:30

45 دقیقه تمام در حال نق زدن و غرغر کردن بود پشت تلفن که دیگر خسته شده ام از دست مادرم که اینقدر گیر می دهد که بیا با ما غذا بخور، میوه بخور، چرا شام نمی خوری، چقدر چای می خوری، روزی 10 بار می پرسد که لباس کثیف داری؟ روزی 5 بار باید خبر بدهم که کجایم، چرا دیر آمدم، چرا زود رفتم... یا پدرم که مدام باید با او بحث کنم. شب که می روم خانه و در طبقه خودم هستم هر 5 دقیقه یکبار زنگ می زند که بیا باغ مظفر ببین بالا. چرا کفشهایت را واکس نزده ای؟ چرا اینکار را درست انجام نداده ای؟ اگر برادرت بود دقت می کرد، درست انجام می داد. چرا مطب که رفتی خودت با دکترم صحبت نکردی؟... یا خواهرم که توقعات بیجایش تمامی ندارد. انگار تمام کارهای مربوط به ماشینش وظیفه من است. وظیفه من است روزی که امتحان دارم یا تحویل پروژه دارم یا از شرکت باید بروم نمایشگاه پدر را برسانم فلان جا....

غر می زد و من گوش می کردم.
نفس بلندی کشیدم و گفتم: آن ایمیلی را که دیروز برایت فرستادم خواندی؟
گفت: کدام ایمیل؟
گفتم: همان که نوشته بود خدایا شکرت که پدر و مادر و خواهر برادرم هر روز به جانم غر می زنند و دیوانه ام می کنند. این یعنی که آنها هستند. اینجا کنار من!

2007-01-10T09:37:00.000+03:30

این عشق لعنتی!

2006-12-23T16:33:00.000+03:30

… در ابتدای راه هم نیستم.
چه برسد به میانه‌اش.

تنها می‌دانم که باید بایستم.
با خودم بارها تکرار می کنم که باید منطقی باشم.
کولی‌بازی و حرص دادن و فحش و جواب دادن و خالی کردن عقده‌ها با دادو بیداد و … ، در من نیست.
حالا چه در شان‌ام، چه در شخصیت‌ام، چه در رفتارم، چه در اخلاقم فرقی نمی‌کند.
در من نیست.

خوشحالم که هنوز حس خوب نوشتن در من هست.
هنوز چیزی برایم باقی مانده که دل بسپارم به‌اش.
هنوز چیزی هست که برایم مهم باشد.
حتی اگر آن چیز مهم قالب یک وبلاگ کوچک بی‌نام و نشان باشد.
که نامش را وامدار یک دوست و قالبش را وامدار دوستی دیگر و حسش را مدیون این یکی هستم.

باران!

2006-12-17T15:23:00.000+03:30

اين طوفانها هنوز همه چيز را از من نگرفته اند ... هنوز چيزهايي براي من مانده است ... خيال نکن که آن حقيقي ترين هيچ گاه مجال ظهور بر پست ترين وادي را خواهد يافت ... گمان مبر که روزي اين چشمهاي رهگذر ، اين چشمهاي جستجوگر قانع ، توان راه يابي به آن گم شده را مي يابند ... باران کلام محبت کلامي نيست که اين قدر راحت ميان کوچه و بازار روان شود ... باران ! من عزيزترين داراييم را جايي در انتهاي قلبم پنهان کرده ام ... جايي که هيچ کلمه اي به آنجا نخواهد رسيد ... جايي که هيچ دستي به آن جا راه نخواهد برد ... داراييم را نگاه مي دارم و هر چه طوفان ، هر چه باد ، هر چه موج بيايد من چيزي از دست نخواهم داد ... آنچه ماندني است خواهد ماند . خواهد ماند ...
باران ، تنها لحظات اندکي ، تنها ثانيه هاي کوتاهي ، به کوتاهي تمامي خوابهايي که ديدم و نيمه رهايم کردند ... کوتاه ... تنها ميان چشمهاي اندکي ...چيزي از آن اصل روان خواهد شد ... چيزي بي کلام ... سکوتي بي کلام ... در نگاهي کوتاه .. که عابري به عابر ديگر مي کرد ... عابري که غريبه بود ... عابري که رفت ... رفت براي آن که رفتن تمام داراييش بود ... براي آن که بايد مي رفت ... غريب ... غريبه ... مسافر ... مثل : ربوار ... يادت مي آيد باران آن شب را در آن غروب ، در آن ثانيه ها ، که تو به دنيا آمدي ، که اگر پسر بودي ربوار ... اگر دختر باران ! ربوار : رهگذر غريب ...مسافر غريب .... ربوار ...! ربوار ...! ربوار ...!
" مرا سفر به کجا مي برد ؟ کجا نشان قدم نا تمام خواهد ماند ...کجاست جاي رسيدن ...؟"
مي گفت از تمامش تنها اين را دوست دارم ...که ... که ... دستانت را بياور بالا از آن انتهاي قلبت داد بزن ... براي تمام روزها ... براي تمام شب ها ... داد بزن ...داد بزن و بخواه : الهم .... رّد ... کل ... غريب ... رّد کل غريب ...

نامه هاي عاشقانه يک پيامبر