آهستگی میلان کوندرا را می‌خوانم. از جایی در اینترنت گرفتمش، دقیقاً نمی‌دانم از کدام سایت. یک جستجوی کوچک بفرمایید به نام ایشان و ترجمه دریا نیامی، پیدایش خواهید کرد. آرام و از سر حوصله می خوانمش. آینه تمام نمای اعمال انسانی و احساسات‌شان و واکنش‌های‌شان است. کنکاش‌هایی که گاه منجر به تفکر راجع به خود انسانی می‌شود و اینکه چگونه می‌توان رفتارهای خود و اطرافیان را توجیه کرد. نوشته‌های میلان کوندرا را دوست دارم. جاودانگی‌اش از جمله کتاب‌های مورد علاقه‌ام می‌باشد که به لطف دوستی که مدت‌ها پیش به امانت گرفت‌اش از داشتن‌اش محروم شدم. خواستم پیشنهادی برای خواندن داده باشم در این تعطیلات.