دیشب/ گالری ماه مهر/ به صرف یک چای داغ در یک شب سرد/ برای بازدید از عکس‌هایی با سوژه‌ای جدید
در دفتر یادگاری بازدیدکنندگان اسم بسیاری (از بلاگرها) را که می‌شناختم دیدم و حرف‌های زیباشان را خواندم.
جواد منتظری انگار که به کامنت‌های وبلاگش سر بزند، موقع رفتن با ذوق و شوق نوشته‌های بازدیدکنندگان را می‌خواند.
دوربین نداشتم. عکس‌ها هم کیفیت خوبی ندارند. اما لذت بردم از محیط کوچک و صمیمی آنجا، با دیدن یک عالمه عکاس و یک عالمه دوربین و یک عالمه عکس و یک عالمه موسیقی زیبا.

Labels:


روزهایم می گذرد.
روزهایم از روی این روزشمار پل نیایش می گذرد.
27 روز مانده به چه؟ نمی دانم.

Labels:

● می‌خواستیم زمستان امسال بچه‌دار شویم و باقی قضایا

می‌خواستیم زمستان امسال بچه‌دار شویم.
به تو نگفته بودم نه؟ خوب نقشه‌اش را که در ذهن خودم کشیده بودم. به وقتش تو هم می‌فهمیدی.
می‌توانستیم طوری برنامه‌ریزی کنیم که بچه‌مان مهر سال بعدش به دنیا بیاید. شاید هم شهریور. احساس خوبی است وقتی بچه‌ات در همان ماه تولد تو به دنیا بیاید. اما خوب آنوقت من باید تمام ماه‌های آخر بارداری‌ام را در تابستان داغ می‌گذارندم و این اصلا خوب نبود. اگر زمان زایمان مثلا برای اواسط آذر ماه هم می‌افتاد بد نبود. ماه ازدواج‌مان. بله اینطوری خیلی بهتر بود. تازه از بابت امتحان تو هم خیال‌مان راحت می‌شد و می‌توانستی تمام بهار و تابستان را کنار من باشی... اما ... اگر مهر خبر می‌رسید که تو یک شهر دیگر قبول شده‌ای چه؟ یعنی من دو ماه آخر بارداری را باید تنها پیش پدر و مادر تو بمانم. نه اصلا فکرش را هم نکن. همان بهتر که تمام دوران سخت بارداری‌ام در تابستان داغ می‌گذشت.

می‌توانستیم تخت را ببریم در اتاق خواب بزرگه که نور بیشتری داشت و برای بچه هم خوب بود و تخت‌اش هم کنار تخت ما جا می‌گرفت و وسایل دیگر را منتقل می‌کردیم به اتاق خواب کوچک‌تر. البته خوب ۲ تا کتابخانه آنجا جا نمی‌گرفت. می‌توانستیم آن یکی را که در شیشه‌ای داشت و مال تو بود و پر از کتاب‌های پزشکی، بگذاریم در پذیرایی. بد هم نمی‌شد. کتابخانه‌ی من را هم که اصلا نمی‌خواستم در دسترس مهمان‌ها باشد می‌گذاشتیم در اتاق خواب کوچک‌تر. آن کمد کوچک اتاق خواب را هم می‌گذاشتیم برای وسایل بچه. البته فکر کنم با میز کامپیوتر و میز چرخ خیاطی و میز تحریر تو و کتابخانه من، جا کم می‌آوردیم. حالا این‌ها را بی‌خیال! به هر حال همان موقع یک فکری برایشان می‌کردیم.

حالا در نظر بگیر آن تلفن مشکوک و صدای آن زن را من همان موقع می‌شنیدم. یعنی همان موقع که بچه به دنیا آمده بود و در اوج خود شیرینی‌اش بود و ما برایش دالی‌دالی می‌کردیم و او از خنده غش می‌کرد. همان موقع که در اوج خوشبختی بودیم و سرمان حسابی با این موجود تپل نرم سفید با چشم‌های روشن و موهای طلایی(اگر شبیه بچه‌گی‌های تو می‌شد) گرم بود. آن وقت شاید من یک روز چمدانم را بر می‌داشتم و بچه تپل‌مان را می‌زدم زیر بغلم و می‌رفتم خانه خواهرم. روزها آشپزی می‌کردم و خرید و با بچه قدم می‌زدیم و شب‌ها به این فکر می‌کردم که چگونه این بچه را بی‌پدر بزرگ کنم، تا جایی که با خودم قرار می‌گذاشتم حتش رختشویی هم خواهم کرد تا بچه در ناز و نعمت بزرگ شود. آنوقت تو یک هفته نشده می‌آمدی دنبالمان، حرف می‌زدی، گریه می‌کردی، به غلط کردن می‌افتادی و من و بچه را برمی‌گرداندی خانه و ما تا آخر عمر با خوبی و خوشی در کنار هم زندگی می‌کردیم و شاید یکی دو تا بچه تپل دیگر هم به جمع‌مان اضافه می‌شد و بعد از چند سال من می‌شدم یک مادر چاق خانه‌دار و تو یک دکتر شکم گنده که عاشق خانواده‌اش است و گوشه کنار گاهی با این و آن هم می‌پرد.

... حالا اگر من صدای آن زن مشکوک و آن تلفن را آن موقعی می‌شنیدم که شکمم دیگر حسابی بزرگ شده بود و به سختی راه می‌رفتم، همان موقع که کم‌کم داشتیم اتاق بچه را آماده می‌کردیم. آن موقع چه کار می‌کردم؟ خوب مسلما قبل از خودم به آن بچه فکر می‌کردم. برایم پسر یا دختر بودنش مهم نبود اما دلم می‌خواست پسر باشد. چون هم جلوی عمه‌ها و خانواده شوهر سرم را بالا می‌گرفتم و متلک و حرف بارم نمی‌کردند و هم پدرم را خوشحال می‌کردم. پدرم همیشه دلش پسر می‌خواست اما هر سه بچه‌اش دختر شدند. همیشه این تصویر در ذهنم بود که با یک پسر کاکل زری می‌رویم خانه پدری من. من دست پسر تخس‌مان را می‌گرفتم و از پله‌ها یکی یکی بالا می‌آوردمش. پدر آن بالا زل می‌زد به نوه کوچکش و به من می‌گفت که دستش را رها کنم و قند توی دلش آب می‌شد و تمام آن چند روزی را که ما آنجا بودیم با نوه‌اش سرگرم بود.
اما حالا که بیشتر فکر می‌کنم می‌بینم ته ته دلم عاشق بچه دخترم. عاشق اداها و عشوه‌های یک‌سالگی‌اش، عاشق دامن‌های چین‌چین یک وجبی‌اش، عاشق موهای خرگوشی شده و تاپ‌ها رنگارنگ‌اش.
حالا مهم هم نیست. وقتی قرار است بمیریم، با هم می‌میریم، چه فرقی می‌کند برای یک بچه به دنیا نیامده که پسر باشد یا دختر. آن موقع شاید هردویمان را می‌کشتم.

حالا فقط خودم را!

(عطف به پست اول بهمن، قسمت دوم، خط سوم!)
با خودم آشتی کرده‌ام، تا حدی. با مردم، با مغازه‌ها، با پیاده روی در خیابان در میان انبوه مردم. با خرید کردن، با ویترین مغازه‌ها، با فروشنده‌های بدقلق طلبکار. اما هنوز هم وقتی تنها در خیابان راه می‌روم سرم را می‌اندازم پایین و تندتند از میان عابران می‌گذرم. هنوز هم وقتی عابری از رو به رو می‌آید سعی می‌کنم نگاهم به نگاهش گره نخورد. سرم را می‌اندازم پایین و سریع رد می‌شوم.
هر جا می‌روم با خودم می‌گویم: مدت زیادی است اینجا نیامده بودم.
مدت زیادی بود سوار مترو نشده بودم. مدت زیادی بود در همهمه و شلوغی هفت تیر قدم نزده بودم. مرکز شهر را متر نکرده بودم. از انقلاب کتاب نخریده بودم. مدت زیادی بود ...
انگار همه چیز و همه جا برایم تازگی دارد.
خوب است که دیگر دلم نمی‌خواهد عصرها خودم را در خانه زندانی کنم.
روزی نیم‌ساعت صبح و نیم‌ساعت عصر بعد کار در سایت‌های مختلف دنبال کار می‌گشتم. با وسواس تمام کارها را گزینه‌ای انتخاب و برایشان رزومه می‌فرستادم. هنوز شک داشتم. نمی دانستم کاری که می‌خواهم انجام بدهم درست است یا نه!
خوانده بودم قبل‌ها در سایت‌ها یا وبلاگ دوستان، اما هیچوقت خودم در مواجه مستقیم با چنین مساله‌ای نبودم.
تا آنجا که توانستم مقاومت کردم. تا آنجا که توانستم ایستادم در برابر کسی که از موقعیت بالایش در اینجا( محل کار) سوء استفاده می‌کرد تا از موضع قدرت به هدف‌های کثیف‌اش برسد.
اما دیگر امروز به این نتیجه رسیدم که مثل خیلی از زن‌هایی که قربانی بی‌عدالتی, قربانی هدف‌های شوم یک رئیس بالاتر از خود، قربانی قوانینی که دست یک زن را هیچ جا بند نمی‌کند، قربانی افکار پوسیده یک سری مرد می‌شوند، راهی ندارم جز ترک محل کار.

حالا دیگر از صبح تا شب اینجا(محل کارم) دنبال کار می‌گردم.


* آقای رئیس یک هفته به من مهلت داده‌اند که فکر کنم.
اگر توانستم خودم را با ایشان وفق بدهم، اگر نه با زبان خوش استعفا بدهم.
من هم هر چه فکر کردم دیدم اصلا وفق‌دادنی نیست. به هیچ عنوان.
... اعصابم خرد و خاکشیر است حسابی.چرت و پرت می‌گویم.
خطوط را رها خواهم كرد
همچنين شمارش اعداد را رها خواهم كرد
و از ميان شكل‌هاي هندسي محدود
به پهنه‌هاي حسي وسعت پناه خواهم برد
من عريانم، عريانم، عريانم
مثل سكوت‌هاي ميان كلام‌هاي محبت عريانم
و زخم‌هاي من همه از عشق است
از عشق، عشق، عشق.

(فروغ فرخزاد)